Trainer Guus Smulders was afgelopen week weer een jaartje ouder geworden. Een mooi moment voor zijn spelers om zaterdagmiddag gezamenlijk met een cadeautje op de proppen te komen. Geen aftershave, boekenbon of fles wijn, maar gewoon drie punten uit Tilburg. Strik eromheen en mee terug naar de Eikendijk. Alleen bleek Were-Di-uit zoals wel vaker een bijzonder lastig bezoekje. En erger nog: bij een aantal Kanaries leek de zin om zaterdagmiddag om 13.00 uur te voetballen ergens tussen Kaatsheuvel en Tilburg uit de tas te zijn gevallen. Were-Di profiteerde dankbaar en legde DESK met 5-0 over de knie.

Door Dieter Cleijn

Cadeautje voor Guus?

Vooraf was de opdracht eigenlijk simpel. Trainer Guus had zijn verjaardag gevierd en dus konden zijn spelers hem nog een verlaat presentje bezorgen.

Drie punten graag. Maar wie vaker bij Were-Di op bezoek is geweest, weet dat je daar zelden even rustig de boodschappen komt ophalen. Were-Di-uit is lastig. Altijd. Toch begonnen de Kanaries uit de Kets uitstekend. DESK zat er kort op, zette de Tilburgers vroeg onder druk en ving Were-Di hoog op. Precies zoals je een uitwedstrijd wilt beginnen.

Luuk Pöttgens liet bovendien zien waarom de moderne vleugelverdediger tegenwoordig ongeveer alles moet kunnen behalve zelf de cornervlaggen neerzetten. Luuk stoomde mee naar voren, combineerde met Milo en trok de bal vervolgens laag voor.

Milo haalde uit, maar zag zijn inzet gekraakt worden. Corner DESK. Were-Di ruimde op, maar de toon leek gezet. Leek.

Cadeautje aan de verkeerde ploeg

Na ongeveer een kwartier ging het namelijk mis in de achterhoede van DESK. Een bal werd ongelukkig weggewerkt en caramboleerde tegen een speler van Were-Di. Die hoefde vervolgens niet lang na te denken en kon richting een verlaten doel. 1-0. Een presentje dus. Alleen niet voor de jarige Guus.

Were-Di rook onmiddellijk bloed en ging op zoek naar meer. Tiemen Raaijmakers moest handelend optreden toen er een gevaarlijk gat in het centrum van de DESK-defensie dreigde te vallen. Tiemen liep het gat keurig dicht en voorkwam een vrije doorgang richting Tygo Smulders.

DESK probeerde daarna weer vooruit te voetballen. Milo stuurde na twintig minuten een heerlijke bal door het hart van de Tilburgse defensie richting Jaylen Wegman. Jaylen koos voor een bekeken diagonale schuiver richting de verre hoek in plaats van de boomlange doelverdediger te verrassen in de korte hoek. Net naast. Aan de andere kant kan Loek Agterberg zijn hoofd net niet ver genoeg tegen de bal drukken na een voorzet van Luke Snoeren in de doelmond.

Niet veel later kreeg DESK opnieuw een enorme mogelijkheid. Djavi Haarsma ging één-op-één richting het Tilburgse doel, maar de keeper wist hem te blokkeren. De bal bleef vervolgens hangen waarna Dirk Vloemans vanaf een meter of zestien uithaalde. De bal leek onderweg naar het doel, maar een verdediger in het wit-zwart werkte hem uit de doelmond. Daar lagen de mogelijkheden voor DESK. Alleen moesten ze er nog wel in.

Ties van Heeswijk defensief aan de bak. (foto: Dieter Cleijn)

Were-Di doet dat wél

Aan de andere kant kreeg Were-Di een corner. De bal bleef bij de eerste paal hangen en waar DESK eerder verzuimde toe te slaan, deden de Tilburgers dat niet. Een voet tegen de bal en klaar. 2-0.

Dio Cleijn moest daarna achterin weer opruimen en joeg de bal weg. Het probleem zat hem alleen in wat daarna gebeurde. Het middenveld van DESK was vergeten mee terug te zakken, waardoor Were-Di de tweede bal wel erg eenvoudig kon oppikken.

Een Tilburgse poging vloog richting het doel van Tygo, maar gelukkig voor de Kanaries zeilde de bal naast.

In de 35e minuut volgde opnieuw een slimme aanval van Were-Di. De spits liet zich aanspelen, legde de bal af en trok daarmee een flink gat voor de opkomende middenvelder. Een afstandsschot werd richting de bovenhoek gejaagd. Tygo keek hem naast.

Rust. Dio Cleijn, Luke Snoeren, Minck Pompert en Milo Kroot blijven in de kleedkamer achter voor Liam Moonen, Ties van Heeswijk, Dani Landzaat en Jaxon Bocander.

DESK steeds verder achteruit

Wie hoopte dat DESK na de thee met het spreekwoordelijke schuim op de mond uit de kleedkamer zou komen, kwam bedrogen uit.

Sterker nog: direct na rust moest Tygo Smulders alweer handelend optreden toen de spits van Were-Di opdook rond de zestien. De DESK-doelman kwam attent uit en ruimde op.

Were-Di drukte DESK vervolgens steeds verder achteruit. De thuisploeg zette de Kanaries vast op eigen helft en een aanval vanaf links eindigde bijna in de 3-0. De spits kreeg de bal aangespeeld, maar prikte naast.

Daarna mocht Tiemen Raaijmakers weer eens de brandweer spelen.

De linksbuiten van Were-Di leek erdoorheen, maar Tiemen kwam aanglijden met een tackle waar iedere verdediger vrolijk van wordt. Vol op de bal. Gevaar weg. Heerlijk. Enkele minuten later moest Tiemen opnieuw aan de rem trekken toen hij rugdekking gaf aan Luuk Pöttgens. De daaropvolgende vrije trap werd uiteindelijk eenvoudig in de handen van Tygo geschoten.

Tygo houdt DESK nog even overeind

Were-Di bleef aandringen en dacht even de derde treffer te maken met een schot vanaf een meter of twintig. Tygo Smulders dacht daar anders over.

Met zijn vingertoppen veranderde hij de richting van de bal nét voldoende. Via de paal bleef DESK overeind.Een uitstekende redding van de DESK-sluitpost. Maar veel tijd om daarvan te genieten kreeg hij niet.

Even later werd een schot van richting veranderd. Tygo stond daardoor op het verkeerde been en zag de bal in de korte hoek ploffen. 3-0.

En daarmee werd de Tilburgse middag voor DESK steeds vervelender.

DESK met tien verder

Minck Pompert was inmiddels weer teruggekeerd in het centrum van de verdediging en zat direct kort op de handige spits van Were-Di.

Een minuut later werd slap optreden van DESK genadeloos afgestraft. Were-Di kwam door tot aan de achterlijn en legde de bal terug voor het doel.

Daar stond een Tilburgse speler volledig vrij en dat is doorgaans geen ideaal verdedigingsconcept. 4-0.

Alsof de middag nog niet vervelend genoeg was, ging daarna bij Minck figuurlijk even het licht uit. Na flink te zijn uitgedaagd door zijn directe tegenstander reageerde hij. Minck mocht gaan douchen en DESK kon verder met tien man voor de laatste tien minuten.

Een wedstrijd die al bijzonder lastig was geworden, veranderde daarmee definitief in overleven.

Op de pijnbank

Were-Di had geen medelijden en duwde DESK verder op de pijnbank. Ook de 5-0 viel en daarmee was het Tilburgse leed compleet.

DESK kreeg nog een corner waarbij Siem Soyer zijn hoofd tegen de bal zette, maar zijn kopbal verdween naast het doel.

Aan de andere kant moesten Ties van Heeswijk en Tiemen Raaijmakers alle zeilen bijzetten toen Were-Di opnieuw door de defensie sneed.

De inzet leek opnieuw raak te worden, maar Tygo Smulders trok nog maar eens een katachtige reflex uit de kast en tikte de bal tot corner.

Het voorkwam nóg meer schade.

Tiemen Raaijmakers met energie voor een heel elftal. (foto: Dieter Cleijn)

Verliezen van jezelf

En zo eindigde een middag die eigenlijk een mooi verjaardagscadeautje voor trainer Guus Smulders had moeten worden in een flinke kater.

Het vreemde was dat DESK helemaal niet slecht aan deze wedstrijd begon. De Kanaries zaten er kort op, zetten Were-Di hoog vast en kregen via Milo, Jaylen, Djavi en Dirk voldoende mogelijkheden om zelf iets op het scorebord te zetten.

Maar naarmate de wedstrijd vorderde, verdween steeds meer uit het spel van DESK. De afstanden werden groter, tweede ballen waren voor Were-Di en de Tilburgers straalden vooral veel meer uit dat ze deze wedstrijd wilden winnen. En misschien is dat wel het meest pijnlijke aan deze 5-0. Want verliezen hoort bij voetbal. Je kunt een keer tegen een betere tegenstander spelen. Een bal kan verkeerd vallen, een kans kan er niet in willen en soms zit werkelijk alles tegen. Daar kun je als ploeg mee leven.

Maar er is één ding waar je wél altijd invloed op hebt: Ben je zelf bereid om voor je ploeg te geven?

Iedere speler van DESK JO15-1 zou na deze wedstrijd daarom eens eerlijk in de spiegel moeten kijken.

Niet naar degene die naast je staat. Niet naar de trainer. Niet naar de scheidsrechter, het veld of de tegenstander. Gewoon naar jezelf. En dan één simpele vraag stellen: Heb ik vandaag werkelijk alles gegeven voor mijn team?

Kun je daar volmondig ja op antwoorden? Prima. Dan kun je jezelf niets verwijten. Misschien ging niet alles goed, maar fouten maken hoort bij voetbal. Een verkeerde pass, een gemist duel of een kans die naast gaat: het gebeurt zelfs op het allerhoogste niveau.

Maar kun je die vraag niet met ja beantwoorden, dan moet je ook eerlijk genoeg zijn om dat toe te geven. Want als je een zaterdag een keer écht geen zin hebt om te voetballen, zeg het dan.

Als er binnen het team dingen spelen waar je mee zit, praat erover. Met je trainers, of met elkaar. Als iets je dwarszit of je vindt iets niet leuk, gooi het op tafel. Dat is honderd keer beter dan doen alsof er niets aan de hand is en vervolgens met elf spelers op het veld staan waarvan er misschien maar een paar werkelijk bereid zijn om voor iedere meter te knokken.

Een team zijn betekent namelijk meer dan allemaal hetzelfde geel-blauwe shirt aantrekken. Het betekent dat je loopt voor degene naast je. Dat je een sprint trekt om de fout van een ploeggenoot te herstellen. Dat je een duel aangaat waarvan je eigenlijk al weet dat het pijn gaat doen. Dat je na balverlies omdraait en terug sprint. En dat wanneer het 3-0 of 4-0 staat, je niet denkt: zoek het maar uit. Juist dán laat je zien wie je bent. Want winnen met elkaar is makkelijk. Samen verliezen en tóch voor elkaar blijven knokken, dát vertelt veel meer over een ploeg. Zaterdagmiddag gebeurde dat veel te weinig.

Were-Di won uiteindelijk met 5-0. Een verdiende overwinning voor de Tilburgers. Maar de belangrijkste tegenstander voor DESK stond deze zaterdag misschien helemaal niet aan de andere kant van het veld. Die moet nu thuis voor de spiegel staan. Kijk hem maar eens aan. En stel jezelf die ene vraag:

Heb ik vandaag alles gegeven voor DESK JO15-1 en voor de jongens in mijn team? Het antwoord daarop hoeft niemand op de website te lezen.

Als je zelf maar eerlijk genoeg bent om het te geven. En daarna? Kop omhoog. Er komt weer een training. Er komt weer een wedstrijd. En dus komt er ook weer een kans om te laten zien wat die vier woorden op de Eikendijk daadwerkelijk betekenen:

Door Eendracht Sterk Kaatsheuvel.