Op sportpark Eikendijk is hij niet weg te denken. Met een fluit of vlag in de hand, een theedoek om de bar af te nemen of een draaiboek voor een evenement onder de arm: Ton Brouwers. Een man met een clubhart dat al bijna een halve eeuw in het geel-blauw klopt. Tijd voor een goed gesprek met de duizendpoot van DESK.

Door Dieter Cleijn

Ton neemt ons eens mee naar het begin

“Ja, dat is een mooi verhaal”, lacht Ton. “Ik ben geboren op 1 augustus 1969 in Kaatsheuvel, officieel als Antonius Josephius Eligius Johannes Brouwers, een hele mond vol. Maar voordat ik überhaupt bij DESK mocht voetballen, moest ik eerst mijn zwemdiploma A halen van thuis. Dat liep niet helemaal volgens planning, want het zwembad in de Efteling sloot. Dus moest ik naar Tilburg, naar de Ringbaan West. Uiteindelijk haalde ik mijn A-diploma en kon ik als 9-jarig manneke starten in de F12 van DESK. Met trainers Sjaak Koolen en Hans Aussems. Dat was het begin van alles.”

Van pupil tot selectiespeler, hoe kijk je daarop terug?

“Prachtig. Via de E3, met Wilbert Haarbosch op doel, door naar de E2 en daarna de hele jeugdselectie doorlopen, van de D1 tot en met de A1. Je groeit samen op als team, dat schept een band voor het leven. Met jongens als Ron Damen, Jeroen Bastianen, Jan Schalken en Maikel van Laerhoven haal ik nog regelmatig herinneringen op. Dat zijn vriendschappen die bij DESK ontstaan en nooit meer verdwijnen.”

DESK D1.

Er gaan verhalen rond over legendarische weekenden

Ton begint te grijnzen. “Ja, die zijn er genoeg. Bad Homburg bijvoorbeeld, met wedstrijden tegen FC Köln. Onder leiding van ‘Dikke’ Jan Laros, Tini Sulsters en Kees van Heijst. Dat waren prachtige trips. Maar het weekend naar Daun, dat vergeet ik nooit. Ton van Balom had de accommodatie geboekt, maar daar was iets bij misgegaan. Dus sliepen we met z’n allen op de koude tegelvloer van de kleedkamers van de plaatselijke voetbalvereniging Daun. In slaapzakken. Dat was afzien, maar tegelijk ook goud waard. Dat soort momenten maken een team.”

DESK zit duidelijk in de familie verweven

“Absoluut. We woonden in de Mgr. Zwijssenstraat, vlakbij waar ik later met Rachel ben gaan wonen. Mijn vader, Gied, nam ons altijd mee naar DESK 1, dat toen in de Hoofdklasse speelde. Met spelers als Jan Hamers, Tini Sulsters en Kees van Heijst. Mijn broer Patrick en zus Heidi speelden ook bij DESK evenals vrouwlief Rachel. En later kwamen ook mijn dochters Sanne en Lotte erbij. DESK is voor ons echt een uitje, een tweede thuis.”

Je speelde zelf tot je 35e. Waarom stopte je?

“Blessures, vooral. Ik heb nog in DESK 3 gespeeld, maar het lichaam begon tegen te sputteren. Dan moet je eerlijk zijn. Maar stoppen bij DESK? Nee, dat doe je niet. Dan ga je gewoon iets anders doen voor de club.” En dat ‘iets anders’ werd nogal wat. Ton lacht bescheiden. “Ja, dat is een beetje uit de hand gelopen: Meer dan 25 jaar jeugdleider en daarna ruim tien jaar bij de senioren. Ik fluit nog steeds wedstrijden, ben assistent-scheidsrechter, heb in het bestuur van de feestcommissie gezeten, in de horeca, de Club van 50 mede opgericht. En ja, bardiensten draaien, het Toeptoernooi organiseren, evenementencommissie… Ik vind het gewoon vanzelfsprekend om bezig te zijn voor DESK. Voor de vereniging die draait op vrijwilligers.”

Uitgeroepen tot Vrijwilliger van het Jaar 2010

“Dat was een enorme eer. Maar ik doe het niet voor prijzen. Ik doe het voor de club, voor de vereniging. Voor de mensen die DESK een warm hart toedragen. Voor de gezelligheid. DESK is Door Eendracht Sterk, dat voel ik echt zo.”

Mooiste momenten

“De kampioenschappen. Met de C1 op de platte kar door de Kets, met Wilfried Domenie achter het stuur. Dat was één groot feest. Ook DESK 3 kampioen en natuurlijk het kampioenschap van DESK 1 bij SCO in Oosterhout. Toen was ik assistent-scheidsrechter. Dat zijn momenten die je nooit vergeet.”

DESK 3.

Zijn er Dessers die in jouw geheugen staan gegrift?

“Absoluut”, zegt Ton. “Allereerst ‘dikke’ Jan Laros die echt alle jeugdteams van DESK heeft getraind. En altijd met de legendarische weekenden weg met de jeugd mee ging. Ook voorbeeld Albert ‘de Tram’ Damen die met zijn aanwezigheid achter de bar en de legendarische Kerstbingo een grote herinnering heeft achter gelaten.” De toon wordt emotioneler als Ton de volgende clubheld herinnert. “Iemand die ook nooit vergeten zal worden is Annie Hübben. Zij was van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat in de kantine aanwezig. Altijd goed voor een praatje van achter de bar en altijd attent en begaan met iedereen van DESK. Helaas zijn deze drie clubhelden niet meer onder ons, maar ze hebben een onuitwisbare indruk achter gelaten en hebben veel betekend voor mij en voor de vereniging.”

Zorgen over de toekomst van vrijwilligerswerk

Ton wordt serieuzer. “Ja, dat is echt een ding. Vroeger was iedereen betrokken. Ouders stonden langs de lijn, hielpen mee. Nu is iedereen druk. De kantine moet soms eerder dicht omdat we geen mensen hebben. Dat doet pijn. Want de kantine is het hart van de club.”

Wat wil je de leden meegeven?

“Doe iets voor de club. Al is het maar een paar uurtjes bardienst op zaterdag. Het betekent zó veel. Voor de spelers, de supporters, voor de gezelligheid. En we zoeken ook scheidsrechters, bestuursleden… echt van alles. Samen zijn wij én maken we DESK.”

Tot slot: hoe zie je dit seizoen?

“Alles ligt nog open. DESK 1 en 2 hebben het in eigen hand. Als ze alles winnen, worden ze kampioen. Dat zou een geweldig feest worden zoals we dat lang niet hebben gehad. Dus: steun de club, steun de teams en vooral ook de vrijwilligers. Samen houden we DESK sterk.”

Een duizendpoot, een verbinder, maar bovenal: een echte Desser. Ton, bedankt!

Voor het interview én vooral voor jouw bijdrage aan onze club, DESK