Daar stonden ze dan, MO12-2 DES in de ochtendzon, klaar voor de wedstrijd in Tilburg bij Were Di. De wedstrijd ging van start en de tegenstander gaf ons in het begin wat ruimte. De meiden maakten daar goed gebruik van. Er was mooi samenspel en alle technieken die ze in de zaalhockey hebben geleerd, gebruikten ze nu ook op het veld.

En opeens BAM, 0-1! Een oorverdovend gejuich ging over het sportpark. De meiden kregen vleugels. De tegenstander begon daarna meer druk te zetten. Ze bleven maar komen en uiteindelijk viel daar de 1-1. We hadden mooi samenspel gezien en genoten in de rust ondertussen van het fruit.

In het derde kwart viel, een beetje onverwacht, de 1-2. We stonden weer voor! Maar kort daarna kwam de tegenstander alweer terug: 2-2.

Zou het dan toch? Zou die eerste overwinning op het veld, na twee, of was het toch drie jaar, eindelijk komen? De meiden dachten daar duidelijk anders over. Ze bleven pushen en de wedstrijd ging lange tijd gelijk op. Tot vijf minuten voor tijd.

Zoë kwam, alsof het een shoot-out was, alleen op de keeper af. En toen hoorde iedereen dat welbekende plankgeluid, maar dit keer kwam het van de andere kant van het doel, 2-3! Er was gejuich, het was feest langs de lijn.

De laatste vijf minuten waren nagelbijtend voor de ouders. Het ging nog steeds gelijk op, maar invalkeep Meis deed enorm haar best, zoals de hele wedstrijd hield ze het doel knap dicht. En toen klonk daar eindelijk het verlossende fluitsignaal. De winst, en zó verdiend!

Trots op deze meiden! DES is trots op jullie, wat een doorzetters!