Het hoofdveld aan de Eikendijk bruist. Kaatsheuvel en Tilburg zijn massaal uitgelopen. Geel-blauw zo ver het oog reikt. De rookpotten liggen klaar, de champagne staat koud. Want dit is niet zomaar een wedstrijd, dit is de kraker. Nummer één tegen nummer twee. De laatste wedstrijd van een historisch seizoen. DESK JO11-4 tegen TSV Gudok JO11-3. Winnen betekent kampioen. En dit team wint. Altijd.
Door Dieter Cleijn
De ploeg van Maurice Dingemans, Nick van de Berg, Haben Macho, Bart van de Hoven, assistent jeugdtrainer Julian van Heumen en de Smickel heeft dit seizoen iets bijzonders neergezet. Voor de winterstop raasden ze door een leeftijdsklasse lager, doelpunten als confetti, overwinning na overwinning. Na de winterstop een tandje hoger: grotere jongens, fysieker spel, oudere tegenstanders. Maakt niet uit. DESK wint. Altijd. En dan nu dit. De finale van het seizoen.
Eerste kwart
Nog geen minuut op de klok of het is al raak. Lenn van Wanrooij, die het lopen duidelijk niet van z'n vader heeft maar het voetballen des te meer, recupereert op het middenveld, neemt over, dribbelt op zijn gemak richting het doel van Gudok en stift de bal er heerlijk in. 1-0. Koud kunstje. Het publiek ontploft.
Gudok is nog niet bijgekomen of het is alweer raak. Na tien minuten een heerlijke aanname van Eyosyas, de danser met de bal die ze ook wel Joshie noemen. Hij danst met bal richting het Tilburgse doel, kijkt op en prikt de 2-0 koelbloedig tegen de touwen. Reeshof staat erbij en kijkt ernaar.
Even een ongelukkig botsing: Duuk wordt ongelukkig in het gezicht geraakt. De verzorging van Gudok, sportief, dat moet gezegd, snelt naar voren met het wonderwater. Duuk schudt het hoofd en staat binnen tien tellen weer klaar. Hij heeft nog werk te doen vandaag.
DESK blijft drukken. Lenn en Duuk combineren op het middenveld alsof ze telepathisch verbonden zijn, en aan de rechterkant legt Teun de Raket de ballen heerlijk klaar. Een schot van Duuk en even later een poging van Joshie worden knap gepakt door de doelman van Gudok. Maar dit voelt als uitstel, niet afstel.
Lenn van Wanrooij ziet de ruimte. (foto: Dieter Cleijn)
Tweede kwart
Na de drinkpauze gaat de machine gewoon door. Joshie, alweer hij, jaagt de 3-0 tegen de touwen. Rustig. Vakkundig. Alsof hij zijn eigen carrière al regisseert. Dan is het de beurt aan Bodhi, het tweebenige kanon. Hij ontvangt van Lenn van Wanrooij, kijkt op, ziet Joshua klaar staan voor het doel en jankt de 4-0 tegen de touwen. Gudok kan geen vuist maken. Het team staat er als een muur. Of eigenlijk als een machine. Een gele, blauwe machine.
Corner voor DESK. Lenn dribbelt in, ziet David vrij staan achterin — David, de trouwe sluitpost die er altijd staat als het telt — en David ziet zijn kans. De bal zeilt net naast. Pech. Maar het gevoel klopt.
Even een uitbraak van Gudok over links. Mick, Oe a Ed de Goei persoonlijk, reageert ijzig kalm, tikt de bal bij de eerste paal weg. Corner. Gudok vergeet om te schakelen. Fout. Duuk lanceert Lenn en die gaat er als een speer vandoor over rechts. Een poging op doel wordt nog aangetikt. Corner DESK. Dan de klap: een vlijmscherpe indraaier van Bodhi op het hoofd van Duuk. Die heeft allang geen last meer van zijn hoofd. Duuk kopt heerlijk de 5-0 in de kruising. Prachtig.
Einde tweede kwart. 5-0. En ergens aan de zijlijn weet iedereen: deze wedstrijd komt de laatste keer dat Duuk in het geel-blauw van DESK het veld verlaat. Volgend seizoen speelt hij in het shirt van de tricolores. Een mooie transfer naar Willem II, verdiend door een jongen die dit seizoen elke week zijn klasse bewees.
Derde kwart
Teun Hakkert, Duracell konijntje op de rechterflank, dendert verder. Hij legt twee ballen terug op de zestien. Rayan, die omhaal-specialist van dienst, probeert het met een halve omhaal. Aardig. Even later probeert Sieb het ook. De doelman van Gudok redt.
Dan de corner van Teun Hakkert. Hij dribbelt in, krult de bal met zoveel gevoel voor het doel dat de tegenstander er met open mond naar staat te kijken. Sieb, alias Nigel de Jong maar dan met meer haar, staat op de juiste plek en tikt de 6-0 op het bord. Rustig. Alsof hij het elke dag doet.
Teun blijft jagen. Gretig. Duracelleke. Neemt de bal af van zijn tegenstander en puntert richting doel.
Dan een moment waarop DESK even slaapt. Gudok breekt uit. De aanval breekt mooi door de defensie en voor Mick is er geen redden aan. 6-1. Eerlijk is eerlijk. Einde derde kwart.
Eyosyas met vijf treffers aardig productief. (foto: Dieter Cleijn)
Joshie sluit het feest af
Laatste kwart. Teun Hakkert slingert de bal vanuit rechts alweer voor. Rayan laat de voorzet lopen, hij ziet Joshie. Joshie, die al de hele ochtend danst, neemt hem aan en poeiert met een heerlijke volley de 7-1 tegen de touwen. Prachtig voetbal.
Achterin houden David en Lenn de boel dicht. Geen doorkomen aan.
Dan, in de laatste minuten van het seizoen, het meest emotionele moment van de wedstrijd. Een publiekswissel voor Duuk. De kleine prof verlaat het veld voor de allerlaatste keer in geel-blauw. Het veld staat stil. Applaus van alle kanten, van ouders, van tegenstanders, van iedereen die weet wat dit betekent. Succes volgend seizoen bij de Tricolores.
Teun Hakkert mikt bijna nog raak met een bal in de kruising. Net naast. Maar dan: een heerlijk driehoekje tussen Sieb, Teun en Joshie. De combinatie klopt tot in de puntjes, en het is, wie anders, Joshie die afrondt en de 8-1 tegen de touwen vlamt.
Dan klinkt het fluitsignaal.
Kampioen!
De rookpotten in het geel en blauw gaan aan. De champagne wordt ontkurkt. Spelers, staf, ouders, supporters, iedereen valt elkaar in de armen. Want dit team heeft het verdiend. Niet alleen vandaag, maar het hele seizoen. Eenheid. Karakter. Inzet. Techniek. En bovenal: plezier.
Van Mick in het doel. die keeper die je er altijd bij wil hebben, tot Skip, die je niet hoort en niet ziet maar toch vijf keer tegenkomt. Van Rayan en zijn omhalen tot Eyosyas die nooit stopt met dansen. Van Bodhi het tweebenige kanon tot Teun de raket op rechts. Van Lenn die het lopen niet van zijn vader heeft maar het voetballen van niemand hoeft te lenen. Van Sieb de middenvelder met de lange arm van de wet tot de kleine prof Duuk, die zijn carrière nu voortzet in Tilburg.
Gefeliciteerd, DESK JO11-4. Jullie zijn terecht kampioen. Allemaal toppers, spelers én staf.