Soms staat er op het veld op Sportpark Eikendijk een klein ventje waarvan niemand op dat moment kan voorspellen waar zijn voetbalreis ooit zal eindigen. Hij rent achter een bal aan, wil vooral winnen, speelt met zijn vriendjes en komt na een toernooi thuis met grasvlekken op zijn knieën. Misschien een medaille om zijn nek. Meer hoeft het leven op die leeftijd niet te zijn. Maar heel soms loopt tussen al die kleine stuiterballen iemand rond die jaren later ineens aan de aftrap staat in het betaald voetbal.

Door Dieter Cleijn

Zaterdag 3 oktober 2026 was zo'n dag.

In het Mandemakers Stadion stond de 19-jarige Kaatsheuvelnaar Bart Kemmeren aan de aftrap van RKC Waalwijk tegen FC Emmen. Rechts in de verdediging, tussen de profs. Geel shirt. Blauwe broek. Voor de meeste toeschouwers was dit het debuut van Bart Kemmeren.

Voor ons bij DESK was het vooral dat kleine ventje uit de F-jes dat ineens heel groot was geworden. En daar mogen we bij DESK heel trots op zijn.

Bart Kemmeren als DESK-pupil. (foto: Dieter Cleijn)

Gewoon een jongen uit Kaatsheuvel

Bart Kemmeren wordt op 22 april 2007 geboren in het TweeSteden Ziekenhuis in Tilburg. Kaatsheuvel is echter zijn thuis. Daar groeit hij op, daar wonen zijn vrienden en daar begint uiteindelijk ook zijn voetbalverhaal. Tegenwoordig ziet het leven van Bart er behoorlijk anders uit dan dat van de gemiddelde 19-jarige. "Ik ben zes dagen per week op de club en heb meestal één dag vrij”, vertelt Bart. "Daarnaast volg ik nog een HBO-opleiding.”

Voetballen, trainen, herstellen en studeren. Het klinkt inmiddels heel normaal als Bart erover vertelt.

Maar voordat er sprake was van RKC Waalwijk, FC Den Bosch, topsport en betaald voetbal, was er maar één club: vv DESK.

Eindelijk mocht hij voetballen

In het seizoen 2013-2014 trekt de dan zesjarige Bart voor het eerst het geel-blauwe tenue van DESK aan. Daar had hij behoorlijk lang naar uitgekeken.

Hij moest namelijk wachten voordat hij daadwerkelijk mocht gaan voetballen. Toen eindelijk het groene licht kwam, bleek al snel dat Bart niet van plan was het rustig aan te doen.

Zijn eerste wedstrijden waren meteen een aardige voorbode van het fanatisme dat hem later zou kenmerken. "Toen ik eindelijk een wedstrijd mocht voetballen, was ik zo fanatiek dat ik tegen de doelpaal aan rende. Ik moest daarna gehecht worden.” Kijk. Dan ben je binnen.

Voorzichtig beginnen was blijkbaar geen onderdeel van het plan. "Het was vooral lekker voetballen met mijn vriendjes”, kijkt Bart terug. "Maar ik was wel altijd fanatiek. Ik wilde winnen.” Dat laatste is in de jaren daarna niet helemaal verdwenen.

De F2 van DESK

Een seizoen later, in 2014-2015, speelt Bart in de F2 van DESK. Een ploegje dat uiteindelijk als derde eindigt in de competitie. Bart kan zich zijn ploeggenoten nog goed herinneren. Tijn, Sem, Xam, Pleun, Merel, Suus en Ravy. "We hadden echt een heel leuk team. Suzanne Landzaat was onze trainster en mijn vader Jan Kemmeren was assistent.” En zoals dat bij jeugdvoetbal hoort, ontstonden daar vriendschappen die veel langer meegaan dan die ene competitie. "Met Tijn ben ik nog steeds beste vrienden. Xam en Sem spreek ik ook nog weleens en de andere teamgenoten kom ik hier en daar nog tegen.” Misschien is dat uiteindelijk wel een van de mooiste dingen aan die eerste voetbaljaren.

Vraag Bart namelijk niet naar een specifieke overwinning of dat ene wereldgoal uit zijn DESK-tijd. Zijn mooiste herinneringen zijn veel eenvoudiger. De toernooien. "Die vond ik altijd heel leuk. Een hele dag met zijn allen samen zijn, veel wedstrijden spelen en tussen de wedstrijden door lekker kloten met het team.” Voetbal zoals voetbal voor een kind hoort te zijn. Een bal. Een stel vrienden. En een hele zaterdag op het sportpark. En vooral heel veel plezier.

Bart Kemmeren in DESK F2 2014-2015. (foto: Dieter Cleijn)

Hé Jan, volgens mij is die van jou gescout

Er komt echter een moment waarop anderen beginnen te zien dat Bart iets meer in zijn mars heeft.

Na een wedstrijd krijgt hij thuis van vader Jan te horen dat hij is gescout voor Brabant United, destijds de gezamenlijke jeugdopleiding van RKC Waalwijk en FC Den Bosch. Bart zelf? Die was daar helemaal niet mee bezig. "Ik wist eigenlijk niet eens zeker of ik dat wel wilde. Ik was totaal niet bezig met gescout worden.” Misschien is juist dát wel tekenend. Niet voetballen voor de man met het notitieblok langs de lijn. Niet bezig zijn met wie er staat te kijken. Gewoon voetballen.

Bart doorloopt vervolgens de verschillende talentenrondes en naarmate hij verder komt, verandert ook zijn gevoel. "Na het doorstaan van alle rondes was de keuze makkelijk gemaakt. Je leerde daar snel nieuwe jongens kennen en dat maakte het leuk. Maar ik vond het wel jammer om bij DESK weg te gaan. We hadden gewoon een heel leuk team.” De Eikendijk wordt ingeruild voor een jeugdopleiding. En langzaam verandert het leven.

Als je vriendjes buiten spelen, moet jij trainen

Een talent hebben is één ding. Er iets mee bereiken is iets heel anders. Want achter het debuut van Bart Kemmeren zitten ontelbare trainingen, autoritten, keuzes en offers die je als buitenstaander gemakkelijk vergeet. "In de eerste jaren vond ik het vooral vervelend dat ik na school niet vaak kon afspreken met vrienden uit mijn klas. Ik moest meteen na school gaan trainen.” De vrije dagen werden daarom maximaal benut. En thuis draaide ondertussen een behoorlijk taxibedrijf. Vader, moeder én beide oma's Kemmeren hielpen om Bart iedere keer weer op de plaats van bestemming te krijgen. "Mijn ouders en mijn twee oma's hebben me enorm geholpen. Ze brachten en haalden me iedere dag. Daardoor was het uiteindelijk goed te doen.” Een profvoetballer haalt uiteindelijk zelf de kranten. Maar achter bijna iedere jonge speler die zover komt, staat een gezin dat jarenlang net zo hard heeft meegedraaid. Bij Bart was dat niet anders. Stoppen of doorgaan?

Er komen onderweg ook momenten waarop het helemaal niet zo vanzelfsprekend is dat de voetbalreis doorgaat. Bij de keuze voor de middelbare school ontstaat bijvoorbeeld twijfel. Bart wil eigenlijk gewoon naar dezelfde school als zijn vrienden van de basisschool. Dat blijkt door zijn voetbalprogramma niet mogelijk. Hij moet naar een topsportschool in Rosmalen. "Toen hebben mijn ouders en ik nog getwijfeld of ik moest stoppen of dat we door zouden gaan.” Hij gaat door. Gelukkig maar. Dat betekent overigens niet dat Bart vanaf zijn twaalfde als een monnik heeft geleefd.

Integendeel. "Ik heb altijd goed contact gehouden met mijn vrienden in Kaatsheuvel. En ik ben ook niet vies van een feestje”, bekent hij lachend. "Vrijdagavond bleef ik altijd thuis, maar zaterdagavond was ik er meestal wel bij.” Kijk, dat klinkt alweer wat meer Kaatsheuvels.

Bij FC Den Bosch begint het serieus te worden

Vanaf de Onder 15 bij FC Den Bosch begint Bart te beseffen dat er misschien écht iets mogelijk is. Hij speelt in een sterke lichting. FC Den Bosch wordt kampioen en wint bovendien de KNVB-beker. Voor een jeugdteam van Den Bosch een geweldige prestatie.

Bart ontwikkelt zich ondertussen razendsnel. In de winterstop wordt hij doorgeschoven naar de Onder 16, dus tussen jongens die een jaar ouder zijn. Ook met die ploeg wordt hij kampioen, ditmaal in de Tweede Divisie. En dan gaat het hard. Heel hard.

Vanuit de Onder 15 en Onder 16 wordt Bart zelfs twee leeftijdscategorieën doorgeschoven naar de Onder 18. Daar is hij de jongste van het stel.

Maar ook daar houdt hij zich uitstekend staande.Zijn prestaties blijven niet onopgemerkt. Op zestienjarige leeftijd krijgt de jongen die ooit bij DESK tegen een doelpaal liep omdat hij zó graag wilde voetballen zijn eerste kans bij het eerste elftal van FC Den Bosch.

Dan begint die profdroom ineens wel heel dichtbij te komen.

Wie is Bart Kemmeren als voetballer?

De kleine Bart uit de F2 is inmiddels een moderne rechtervleugelverdediger geworden. Rechtsback is zijn favoriete positie, al kan hij ook uitstekend op het middenveld uit de voeten. Tijdens de voorbereiding bij RKC wordt hij dan ook op verschillende posities gebruikt.

Vraag hem zichzelf als voetballer te omschrijven en je hoort nog altijd iets terug van dat fanatieke kereltje op de Eikendijk. "Ik ben een speler met veel energie. Agressief en fel in de duels en ik wil graag mee aanvallen. Met voorzetten, dribbels en passes.”

Het leven van een prof

Wie denkt dat Bart tegenwoordig ergens tegen het middaguur zijn voetbalschoenen aantrekt, anderhalf uur traint en daarna weer naar huis rijdt, heeft het mis. Om half negen wordt hij bij RKC verwacht. De dag begint gezamenlijk met ontbijt. Rond kwart voor tien volgt meestal een wedstrijdbespreking of wordt de komende training doorgenomen. Daarna gaat het richting de gym. Van 10.15 tot 10.45 uur wordt het lichaam voorbereid op de veldtraining. Rond elf uur gaat de groep het veld op en afhankelijk van het programma duurt de training tot ongeveer één uur. Klaar? Nee hoor.

Daarna volgt krachttraining voor benen, bovenlichaam en core. Vervolgens douchen en herstellen. Sauna, ijsbad, stoomcabine en andere herstelmogelijkheden staan de spelers daarbij ter beschikking. Na een gezamenlijke warme lunch zit de werkdag rond drie uur erop.

En dan liggen er thuis soms nog gewoon de studieboeken te wachten. Bart volgt een HBO-opleiding aan de Johan Cruyff Academy, waar hij dankzij zijn topsportstatus zijn studie kan combineren met het profvoetbal. Eén keer per week volgt hij lessen op locatie, de rest gebeurt online.

"Het is op zich goed te doen. Maar als ik iets moet inleveren, is het soms wel even aanpoten.”

En dan wordt het zaterdag 3 oktober 2026

Sommige data verdwijnen uit je geheugen. Andere blijven voor altijd. 3 oktober 2026 zal in huize Kemmeren vermoedelijk tot die tweede categorie behoren. RKC Waalwijk speelt thuis tegen FC Emmen. Bart weet gedurende de trainingsweek al dat er iets bijzonders staat te gebeuren. De trainer vertelt hem namelijk dat hij zaterdagavond gaat starten. Niet op de bank. Niet hopen op een invalbeurt in de 88e minuut. Gewoon. In de basis.

Zijn debuut in het betaald voetbal. "Daardoor kon ik me er gelukkig wel op voorbereiden.” Maar probeer op zo'n dag thuis maar eens normaal te doen.

De wedstrijd wordt pas 's avonds gespeeld en dus heeft Bart uren de tijd om na te denken over wat er gaat gebeuren. "Ik was thuis aardig gespannen. Je moet lang wachten als je 's avonds speelt.” Eenmaal aangekomen in het stadion verandert dat. De spanning neemt af.

De bekende voorbereiding begint. Omkleden. Bespreken. Warming-up. Voetballen. Dat kan hij.

Nu gaat het gebeuren

Tijdens de warming-up kijkt Bart even richting de tribune. Daar zitten zijn ouders. Zijn vrienden. De mensen die hem al kenden toen betaald voetbal nog helemaal geen onderwerp van gesprek was. Hij heeft ze gezien. Meer hoeft niet.

Wanneer de spelers daarna vanuit de catacomben richting het veld lopen, komt het besef. Het stadion opent zich voor hem. De tribunes. Het veld.

De verlichting. En Bart denkt maar één ding. Nu gaat het gebeuren. "Dat moment dat we het veld opliepen en je het stadion voor je ziet, was heel speciaal.” De zenuwen verdwijnen. "Op het veld zakte de spanning eigenlijk helemaal weg. Mijn ouders en vrienden had ik tijdens de warming-up al gezien, dus daarna kon ik me gewoon volledig op de wedstrijd focussen.” En daar staat hij dan. Negentien jaar. Geboren in Tilburg. Opgegroeid in Kaatsheuvel. Voetballend begonnen bij DESK. Via Brabant United en FC Den Bosch naar RKC Waalwijk. Een profvoetballer.

Geel-blauw blijft geel-blauw

Na de wedstrijd gebeurt er thuis nog iets moois. Bart kijkt foto's terug. Oude foto's. Foto's van een klein ventje in het tenue van DESK. Geel shirt.

Blauw eronder. En ineens valt hem iets op. "Het is bijna exact hetzelfde shirt als hier bij RKC.” Van geel-blauw naar geel-blauw.

Van Sportpark Eikendijk naar het Mandemakers Stadion. Hemelsbreed maar een paar kilometer. In voetbaljaren een enorme reis.

"Dat maakt het heel bijzonder. Het is ook nog steeds lekker in de buurt. Alles voelt hier vertrouwd en goed.” Voor Bart is zijn debuut echter geen eindstation. Het eerste vinkje mag achter zijn naam, maar de volgende doelen staan alweer klaar. "Mijn debuut maken was absoluut een doel. Maar nu ik dat bereikt heb, wil ik meer wedstrijden spelen en mezelf verder ontwikkelen. Over vijf jaar hoop ik de volgende stap in het profvoetbal gezet te hebben.” Precies zoals je het wilt horen. Genieten van wat je hebt bereikt. En daarna weer door.

Van een kleine Kanarie naar een grote droom

En ergens is er misschien binnenkort weer een jongetje van zes, zeven of acht jaar dat op zaterdagmorgen over Sportpark Eikendijk rent.

Veel te groot shirt aan. Veters los. Papa of mama langs de lijn. Trainer die voor de derde keer probeert uit te leggen dat iedereen niet tegelijkertijd achter dezelfde bal aan hoeft. En misschien droomt dat ventje ervan om ooit profvoetballer te worden.

Bart weet inmiddels hoe lang die weg is. Maar ook dat die weg zomaar op de Eikendijk kan beginnen. Zijn advies is daarom verrassend eenvoudig.

"Geniet lekker van het voetballen. Heb plezier met je teamgenoten en werk altijd hard. Dan komen er mooie kansen.”

En vooral: "Hou je niet te veel bezig met scouts langs de lijn. Doe gewoon lekker je best op het veld. Anders leg je jezelf veel te veel druk op.”

Misschien is dat wel de mooiste boodschap van dit hele verhaal. Want voordat Bart Kemmeren speler van RKC Waalwijk werd, was hij vooral een ventje dat ontzettend graag voetbalde. Met Tijn, Sem, Xam, Pleun, Merel, Suus en Ravy. Een hele dag naar een toernooi. Wedstrijdje spelen. Tussendoor lekker kloten. En natuurlijk willen winnen. Jaren later staat een van die kleine ventjes ineens tussen de profs.

Voor Bart en de familie Kemmeren is 3 oktober 2026 een datum om nooit meer te vergeten.

En bij vv DESK? Daar kijken we met veel trots naar een jongen die ooit bij ons zijn eerste voetbalstappen zette en nu laat zien waar plezier, talent, inzet, doorzettingsvermogen én een familie die altijd achter je staat toe kunnen leiden.

Bart, namens heel geel-blauw: van harte gefeliciteerd met je debuut.

Ooit begonnen op de Eikendijk. Nu profvoetballer bij RKC Waalwijk.

En hopelijk is dit pas het eerste hoofdstuk van een nog veel mooier voetbalverhaal.