Van 26 tot en met 28 juni viert vv Berkdijk haar 80-jarig jubileum. Als voorproefje hier een interview met de vijf oudste leden van vv Berkdijk. Zij blikken terug op vele bijzondere momenten bij ‘dé rood zwarte voetbalclub uit het Stroatje’ in Kaatsheuvel. André Emmers (93), Gerard van Wanrooij (86), Theo Netten (83), André Pooters (81) en Ad Netten (72) zijn samen met hun vrouw en/of kinderen naar de vertrouwde kantine aan de Kegelaer gekomen om samen hun mooiste herinneringen op te halen.

Door Michos Koolen

Voetbal in het bloed

En er liggen veel mooie verhalen op het puntje van hun tong want bij mijn eerste vraag ‘vertel eens iets over d’n Berkdijk’ komen de verhalen direct los. Gerard van Wanrooij alias Graard begint te vertellen: "Ik ben al vanaf mijn 13e jaar lid van deze mooie club. In het begin moest ik zelfs liegen over mijn leeftijd, want ik was eigenlijk nog te jong om mee te mogen spelen. Maar vanaf het eerste moment zat deze club écht in mijn bloed."

Gerard is als speler maar ook als scheidsrechter jarenlang enorm actief geweest voor de club. "Gerard, die stond altijd overal op het veld!", roept André Pooters. "En als scheidsrechter liet hij ooit bij een stand van 4-4 de wedstrijd 12 minuten langer doorspelen. Net zolang totdat Berkdijk een goal maakte!" Tot op heden gaat Gerard nog trouw elke week samen met zijn vrouw kijken naar ‘zijn clubje uit het stroatje’. En als ik vraag ‘wat maakt d’n Berkdijk nou écht bijzonder voor jou’ dan zegt hij met zachte maar trotse stem: "D’n Berkdijk zit heel diep in mijn hart."

Van Rood Wit naar vv Berkdijk

Daarna neemt het oudste lid het woord. André Emmers, 93 jaar, begint vol trots te vertellen over zijn beginjaren bij deze mooie club. Hij vertelt dat bij de start de club nog Rood Wit heette, maar sinds ze toegetreden zijn tot de Brabantse Bond (onderbond van de KNVB) werd dit omgedoopt naar vv Berkdijk. Op dat moment maakten de rood witte tenues plaats voor de huidige clubkleuren rood zwart. Samen met zijn beste maten voetbalde André eerst bij DESK. Hun vriend Sjel van Boxtel werd op een dag uit het eerste gezet. Dat pikten ze niet. Op zondag, na de kerkdienst, besloten ze dan ook allemaal niet te voetballen. Hierdoor werd het hele team geschorst. Door dit voorval besloot Sjel van Boxtel zelf een voetbalclub op te richten. Omdat ze door die schorsing nog niet direct toe mochten treden tot de Brabantse Bond speelden ze eerst vooral vriendschappelijke wedstrijden tegen teams uit de omgeving.

Voetballen tussen de koeien

Voordat vv Berkdijk zich definitief op de Kegelaer vestigde, speelden ze op diverse grasvelden in de omgeving. "Verkleden en oe eige wassen deden we dan ook onder het duivenhok", aldus Gerard. "Soms moesten ze zelfs vooraf aan een wedstrijd eerst de koeien nog van het veld halen." En ook bleek het veld een keer compleet omgeploegd te zijn. De exacte reden hiervan, daar wordt door de heren nog over gediscussieerd. Echter het verhaal doet de ronde dat de huur niet betaald zou zijn.

Kampioenen vanaf het eerste fluitsignaal

Dan beginnen ze te vertellen over een prestatie waar ze nog steeds met veel trots aan terugdenken. Toen Sjef van Boxtel uiteindelijk had geregeld dat vv Berkdijk onderdeel werd van de Brabantse Bond, kwamen de successen in een rap tempo. Het eerste seizoen werden ze gelijk ongeslagen kampioen. "We stootten direct door van de 2e klasse naar de 1e klasse en eindigden bovenaan", aldus een nog steeds zeer trotse André Emmers.

De mooiste verhalen van Ad

Vervolgens begint ook Ad Netten te vertellen: "Ik was de beste keeper van d’n Berkdijk! Alleen ik mocht er nooit in van onze Theo. Want ik stond tijdens de wedstrijd teveel naar langs rijende tractors te kijken. Wel heb ik ooit 500 gulden gekregen om bij NEO te gaan keepen. Ik heb dat geld toen aangepakt, ben twee keer gaan trainen en ze hebben me daarna nooit meer teruggezien! Maar het geld heb ik gehouden", vertelt hij met een grote ondeugende grijns op zijn gezicht. "En witte nog Ad, toen daar in Drunen?", begint Gerard. "We speelden een wedstrijd en Ad kreeg wat mot met een speler van de tegenpartij. Dus Ad heeft die speler even goed te pakken genomen. Waarop de scheidsrechter naar Ad toeliep en zei: ‘die jongen is doof’. Waarop Ad riep: ’dat staat toch niet op zijn buik geschreven?’"

Ad is naast keeper en een korte carrière als speler ook heel lang actief geweest als terreinknecht. En samen met zijn vrouw Tini stond hij jarenlang achter de bar. De ‘(gehakt)ballen van Ad’ zijn dan ook nog steeds een ware Berkdijk-delicatesse. Als ik Ad vraag wat hij nog kwijt wil over de Berkdijk, zegt hij vol trots:"‘Dit is zo’n gezellige club, die zit voor altijd in mijn hart!"

Jong en oud samen op de foto.

De eerste profvoetballer van Kaatsheuvel

Ook zijn broer Theo heeft een hele reputatie opgebouwd bij vv Berkdijk, zowel als voetballer en als trainer. Theo barste van het talent en als jeugdspeler werd hij al snel weggekocht door de profclub NOAD uit Tilburg. Later ging hij ook nog naar Sittardia en Elinkwijk. Theo was hiermee de eerste betaalde Kaatsheuvelse voetballer. Op de vraag ‘waar al dat transfergeld nu gebleven is?’ zegt hij glimlachend: "In mijn achterzak." Na zijn profavontuur keerde hij als trainer-speler terug bij Berkdijk waar hij vijf keer kampioen werd en in één ruk doorstootte naar de 1e klasse. Waarop alle heren direct in koor riepen: "En toen wonnen we ook van DESK". Een prestatie waar ze nog steeds met veel fanatisme en trots aan terugdenken.

Bestuur, veteranen en vriendschappen voor het leven

Ook André Pooters is al in zijn jeugd bij vv Berkdijk begonnen. "Ik speelde in het tweede samen met Graard."Ook heeft hij nog 20 jaar in het bestuur als penningsmeester gezeten en is hij jarenlang onderdeel geweest van de veteranen.

Ook de kinderen van dit vijftal geven aan dat ze met en bij vv Berkdijk zijn opgegroeid. Elke zondag waren ze de hele dag bij d’n Berkdijk aan het spelen en ravotten. En als de kantine dicht ging dan gingen ze vaak nog door naar Kerkzicht. De trots van deze rood zwarte club zit dus ook in de volgende generaties al goed ingebed.

Eén club, één familie

Als ik tenslotte vraag ‘wat komt er direct bij jullie op als je aan vv Berkdijk denkt?’, dan komen de heren met zinnen als: 'deze club is heel gemoedelijk, het is één familie, iedereen is eerlijk en direct en ze kennen je allemaal bij naam. Dit is een échte vereniging en iedereen hoort bij elkaar'.

Waarop Gerard zegt: "Als ik aan d’n Berkdijk denk dan groei ik, vol trots!"En Ad vult aan: "Ik denk elke dag aan deze club. Voor mij is er écht maar één club en dat is vv Berkdijk!" Een prachtig compliment waar je als vereniging enorm trots op mag zijn.

En ook dat gevoel willen deze vijf heren doorgeven aan de jeugd. De jeugdafdeling van vv Berkdijk is inmiddels enorm aan het groeien en de heren hopen dan ook vurig dat ook die kleintjes dat trotse, rood zwarte gevoel in hun hart zullen dragen. "Al die klein mannen dat is toch prachtig om te zien."

En wat is er nou mooier dan zo’n ‘trip down memory lane’ met vijf Berkdijk coryfeeën af te ronden met een uitspraak van André Pooters. Een zin die deze nostalgische avond heel mooi samenvat: ‘Rood zwart zit voor eeuwig in je hart, en daarmee basta.’