Es wè aauwere kattheliek hedde nog net de hoôgtijdaoge van ’t Rijke Roomse Leven maage meejmaoke – meej alles ’r op en ’r aon.

Es klèèn kèènd wierde’r op ùtgestuurd om blommekes vur oons Maria te plukke, of vur ’t groôte Heilig Hart-beeld dè aachter in ’nen hoek op de spulplòts ston. Die wiere dan in groôte maande gedaon en plechtig òngebooie. De Broeder van Liefde stonne te grinneke van zovvul devoosie. È ge dan ok nog bij ’t knaopekoôr waart, dan koste heêlemaol nie mir stuk. Dan moste zelfs oplette dè ze oe nie nòr ’t klôster of ’t internaot stuurde.

Meej Aswoensdag hadde allemaol ’n zwart krèùs veur op oewe kòp. Dan kwaam ’t trommeltje tevurschèèn waor de koomende tèèd al oew snoep in verdween...

Vur al oew kwaole hadde wel ’nen hèèlige die oe kos helpe. En ieder beroep ha z’ne schutspetroôn. ’t Gaaf oe wel ’n vèèlig gevúúl. De vrimdste gaast heb ik d’n Hèèligen Blasius gevonde. Die was nie van de urineweege è ge dè soms zot denke, mer teege de kèèlpèèn. Tweê gekrèùste kaarskes d’r teegenaon haauwe en klaoren blom! Wel ’n bietje raor. Ze hebben ’m laoter ok afgeschaft, want ’t bleek nie mir te verkoôpe.

Dè hebbe ze ok meej de aflaote gedaon. Soodejuu! Vur de minder bekende: dè waare gebedjes die oewen braandtèèd in de kel kosse verkòrte. Bevurbeeld: ’n klèèn versje waar driehonderd daoge kòrting, mer ’ne compleete krèùsweg schèùfde mer liefst ’ne vollen aflaot. Duus ikke flink òn’t spaore! Ik hai drie volle zakken op zolder liggen en ze wiere ineêns niks mir wèèrd.

Nog zo’n sacrement dè in de hoek zaat waor de klappe víéle, al mot ik nou ineêns ok wir òn de Broeders van Liefde denke, waar ’t biechte. Ik waar meej stip de grôtste leugenèèr in d’n biechtstóél. De daogelijkse zonde vlooge de pestoôr om de oôre, want ge most ’t spannend haauwe.

Nou stòn de kerke leeg en ziede noôt mir ’ne precessie òn oe vurbij koome. En dè ies èègelijk best wel doôdzonde. Of nie soms?

Frans Oosterwaal, Kaatsheuvels