Na een teleurstellend EK met het Nederlands handbalteam was Niels Versteijnen (net 26 geworden) eind januari even een tijdje terug in Berkel-Enschot. De Oranje-international had een korte adempauze voordat de trainingen bij zijn Duitse club Lemgo weer begonnen. De periode van rust en ontspanning was fijn, maar de komende tijd staat handbal weer met stip op 1 bij de rechteropbouwer die in de Bundesliga is uitgegroeid tot een internationale topspeler. De basis daarvoor werd gelegd bij White Demons in Berkel Enschot en daarna eredivisieclub Tachos in Waalwijk.

Door Ron van Kuijk

Lang duurt dat thuis zijn meestal niet. Versteijnen woont en speelt het grootste deel van het jaar in Duitsland. Juist daarom is de tijd in Berkel-Enschot extra waardevol. "Dan is het fijn om tijd door te brengen tijd met familie en vrienden, lekker rustig aan, leuke dingen doen.” Ondertussen volgde hij op televisie natuurlijk de ontknoping van het EK: “En ik ben ook nog gaan kijken bij een wedstrijd van mijn zus Larissa, die bij Tachos in Waalwijk speelt.”

Gemengde gevoelens

Versteijnen blikt met gemengde gevoelens terug op het Europees Kampioenschap met Oranje. Nederland werd uitgeschakeld in de poulefase, al werd het toernooi wel afgesloten met een belangrijke overwinning op Georgië. Niels daarover: “Een EK spelen is natuurlijk prachtig, maar het was allemaal te wisselvallig. We zijn niet door de poulefase gekomen. Dat was wel het doel, maar we wisten van tevoren dat het lastig zou worden.”

Volgens Versteijnen bleek opnieuw dat Oranje nog tekortkomt ten opzichte van de echte toplanden. “Achteraf zie je dat we nog achterlopen op landen als Zweden en Kroatië. Dat is geen schande, maar wel de realiteit.”

De nederlagen tegen Kroatië (29-35) en Zweden (31-36) betekenden uitschakeling, maar de zege op Georgië (31-26) was nog wel heel belangrijk. “Toen we wisten dat we eruit lagen, wisten we ook: 'die laatste wedstrijd moet gewonnen worden'. Dat was heel belangrijk voor een gunstige loting richting de WK-kwalificatie. Dat is gelukkig gelukt.”

Blessures

Volgens Versteijnen speelde het ontbreken van meerdere spelers een grote rol. “We zijn door blessures eigenlijk nooit helemaal compleet. Dat is al jaren zo.” Met name verdedigend werd het gemis gevoeld. “In de dekking liggen op dit moment onze zwakke punten. Dan krijg je gewoon te veel doelpunten tegen en dan wordt het heel moeilijk om wedstrijden te winnen.”

Over zijn eigen spel op het EK was Versteijnen niet tevreden: “Dit was mijn derde EK, maar zeker niet mijn beste. Ik heb wel betere wedstrijden en toernooien gespeeld, maar dat hoort ook bij topsport. Je moet daar weer doorheen.”

Het was voor Versteijnen inmiddels dus zijn derde EK. Hoewel hij zichzelf nog niet echt als routinier ziet, merkt hij wel dat zijn rol verandert. “Ik voel me nog steeds een van de jongeren, maar qua ervaring hoor ik wel bij de spelers die al veel hebben meegemaakt. Dan weet je dat je verantwoordelijkheid hebt, ook richting anderen.”

Zonder broer Arjan

Een belangrijke afwezige bij Oranje was tweelingbroer Arjan Versteijnen. Door een kruisbandblessure miste de doelman niet alleen dit EK, maar ook al het WK van vorig jaar. Tijdens zijn lange revalidatieperiode woonde Arjan bijna een jaar bij Niels in Lemgo. “Hij was geopereerd en kon in het begin eigenlijk niet zo veel. Dan is het fijn als je samen bent. Zo kon ik Arjan goed steunen. Je maakt alles van dichtbij mee: de operatie, de revalidatie, hoe zwaar het in het begin was. Dat heeft hem echt geholpen om door die ellendige periode heen te komen.”

Inmiddels woont Arjan nog steeds in Lemgo, maar niet meer samen met zijn tweelingbroer: “Arjan heeft een nieuwe club gevonden: sinds november staat hij in het doel bij Bielefeld. Hij heeft daar zijn eerste wedstrijd al weer gespeeld en begint er nu weer echt in te komen. Het EK met Oranje kwam voor hem nog te vroeg. Hij trainde wel al mee bij Oranje maar een eindtoernooi was nog een te groot risico. Maar dat komt wel weer. Het is nu een kwestie van opbouwen. Stap voor stap.”

Verrassend

Bij Lemgo gaat het Versteijnen sportief voor de wind: “We staan momenteel verrassend derde in de Bundesliga. Normaal eindigden we altijd ergens tussen plek zeven en tien. Dit jaar draaien we echt bovenin mee. Dat is verrassend, maar ook verdiend.”

Versteijnen speelt bij Lemgo vrijwel alles en is belangrijk binnen de ploeg. Zijn contract loopt tot 2028. “Dat zegt genoeg. Ik voel me hier enorm op mijn plek. Ook sociaal en qua leefomgeving. Er hangt een prima sfeer. Ik doe met ploeggenoten ook veel buiten het veld. Dat helpt allemaal mee.”

Knallen

De komende maanden staat er weer genoeg handbal op het programma voor Versteijnen. Met Lemgo wil hij weer gaan knallen maar ook met het Nederlands team: “Er komen weer WK-kwalificatiewedstrijden aan en in maart spelen we ook nog het Golden League-toernooi in Denemarken. Genoeg om naar uit te kijken dus!”