Na alle opmerkingen over goede wensen en de beste wensen voor iedereen die we de afgelopen dagen voorbij hebben zien komen, wil ik toch ook graag een extra oproepje doen vanuit de kleine witte wereld waarin we deze dagen leven.
Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik niet snel bang ben en een uitdaging niet snel uit de weg zal gaan. Maar als de weersvoorspellingen komen waarin sneeuw en gladheid wordt voorspeld, is dat toch altijd weer een ander verhaal. Want, eerlijk is eerlijk, dat is het enige waar ik 'bang' voor ben. Omdat ik meestal goed loop hebben veel mensen dat ook niet door, maar het is nu eenmaal zo dat het een 'nepbeen' blijft, waarmee mijn controle over lopen op gladde oppervlakten ver te zoeken is en de stabiliteit niet gegarandeerd wordt.
Ik vind winterse taferelen echt prachtig, de mooie vergezichten die de sneeuw ons brengt, kinderen met een grote lach op hun gezicht, spelend in de sneeuw. Dat ik daar geen optimaal gebruik van kan maken vind ik ook geen probleem, dat hoort er nu eenmaal bij. Wel ben ik op deze momenten altijd extra blij met de heerlijke straat waar ik in woon. Dit jaar 26 jaar geleden namen we onze intrek aan de Hoofdstraat. Het stukje eenrichtingsweg in de Hoofdstraat, waar, zoals ik het altijd zeg, 'nooit iets aan de weg wordt gedaan', waar de diversiteit aan huizen en appartementen groot is (lees: er is hier met het geven van bouwvergunningen in de loop van de jaren niet zo nauw gekeken naar welstandswetten) en waar we als buurtjes goed naar elkaar omkijken. Bezoekjes van burgemeesters voor jubilea zijn hier niet ongewoon, zeker gezien het feit dat veel buurtbewoners die om ons heen wonen hier al heel lang wonen. Een aantal tikt(e) 'met gemak' 50/60 jaar getrouwd zijn aan. Sterker nog, we treffen op dit moment zelfs voorbereidingen met de buurt voor versieringen voor een echtpaar twee deuren verderop. Volgende week zondag hopen zij 70 jaar getrouwd te zijn. Hoe bijzonder is dat!?
Als er eten over is, breng je dat naar de buurvrouw. De buurvrouw houdt op haar beurt de buurt een beetje in de gaten, we weten wat er bij elkaar speelt maar overlopen elkaar niet; sociale controle op de best mogelijke manier.
En daar hoort dus ook het schoonhouden van de stoep bij. Het duurt hier nooit lang voordat de stoepen bij de huizen worden schoongeveegd na het vallen van een pak sneeuw, zo kunnen we (ja, ik dus ook) toch bij elkaars voordeur komen als dat nodig zou zijn en houden we onze straat voor iedereen zo veilig mogelijk.
De voorspellingen voor dit begin van 2026 zijn nu toch wel dat het wat langer kan duren voordat de sneeuw helemaal weg is. Zelf heb ik het geluk dat ik heel veel mensen om me heen heb die me helpen, sturen een appje of ik hulp nodig heb, Eric die Sammy nu uitlaat, ik word gebracht en gehaald naar vergaderingen en heb het geluk dat ik thuis kan werken, dus vervelen gaat ook niet gebeuren. Maar ik realiseer me altijd dat niet iedereen in deze zelfde omstandigheden leeft.
Mijn oproep naar iedereen is daarom ook tweeledig: kun jij ook je stoepje schoonhouden, dan graag! Maar probeer daarnaast ook om jouw buurt een beetje mee in de gaten te houden. Dat kan al heel snel. Misschien ga je naar de bakker of andere boodschappen doen en heb je iemand in je straat of buurt wonen waarvan je weet dat de weersomstandigheden de komende week voor hem of haar meer uitdaging geven om de straat op te gaan? Bel even aan en vraag of je iets mee kunt brengen of iets anders kunt betekenen. Het is vaak een kleine moeite, maar voor degene die je helpt een groot plezier! Bedankt namens iemand voor wie dit allemaal al wordt gedaan!
Gerdy Zijlmans