Enigszins bescheiden maar zeer tevreden en gelukkig blikt Joke Span – Dekkers terug op de 100 jaar die achter haar ligt, samen met haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Haar drie kinderen vertellen: “We hebben een hele fijne moeder aan haar, zelfs op deze hoge leeftijd. Ze verdient het om eens in de belangstelling te komen te staan.”

Door Carline Klijn - van Best

Als jongste in een gezin van tien kinderen, groeide Joke op in de Jan de Rooystraat in Kaatsheuvel. Een hele generatie zat tussen Joke en haar oudste zus, die 24 jaar ouder was. De oorlogsjaren voltrokken zich precies in haar tienerjaren, maar desondanks kijkt Joke met veel voldoening terug op haar jeugd. Ze was één van de eerste leerlingen van de Theresiaschool aan de Gasthuisstraat. “Uit school kregen we een snee suikerbrood van moeder en vertrokken we direct weer naar buiten om te spelen.”

Gezin van Joke Span-Dekkers ca 1929.

Samen met oma naar Dr. Schaepmanstraat

Rond haar achttiende jaar ontmoette Joke haar toekomstige man Nelis in Waalwijk. Dat was midden in de oorlogsjaren. Nelis had daar een baan in het distributiecentrum, waar hij bonnen voor goederen en voeding uitdeelde. De verkering duurde enkele jaren, het vinden van een woning was ook in die tijd niet eenvoudig. In 1954 werd hun liefde dan toch officieel bezegeld. De eerste jaren verbleven ze in de ouderlijke woning van Joke, waar oudste zoon Peter werd geboren. Na enkele jaren trokken ze naar de Dr. Schaepmanstraat. Ook oma woonde de eerste jaren bij het gezin in.

Joke Span-Dekkers op ca 18 jarige leeftijd.

Naar Desk én de Efteling

Daar in de Dr. Schaepmanstraat zou het gezin bijna vijftig jaar blijven. Het werden fantastische jaren, waar het gezin werd uitgebreid met zoon John en dochter Irma. De toenmalige ingang van de Efteling bevond zich bijna op een steenworp afstand, destijds aan de Parkstraat. Vele bezoekjes aan het attractiepark volgden. Dochter Irma herinnert zich de zondagen, waarop vader Nelis met de jongens naar voetbalvereniging Desk vertrok – toen nog in het R.K. Sport- en Wandelpark - en zij met moeder de Efteling in ging.

Joke met Nelis in de verkeringstijd.

Schoenfabriek

Het gezin verdiende de kost met schoenfabriek Climax van vader Nelis, die hij met enkele compagnons runde. Die fabriek - speciaal voor meisjesschoenen - stond aan de Marktstraat. Ook moeder Joke was er druk mee, want in iedere vrije minuut hielp ze thuis met het stikken van de schoenen. De kinderen mochten op latere leeftijd een handje meehelpen. Dat deden ze graag, want beide zoons vertellen instemmend dat ‘vader drie keer zoveel betaalde als dat ze bij een baantje in de Efteling hadden verdiend’.

Zoete inval

Thuis was het een komen en gaan van familieleden. Want met de negen oudere broers en zussen van Joke, kwamen ook een hoop neefjes en nichtjes kijken. Die werden door haar altijd met open armen ontvangen. Op een zondagmiddag kon de teller zomaar op 35 mensen staan. Midden in de jaren tachtig ging de gezondheid van vader Nelis achteruit en het werk in de fabriek stopte. Joke en Nelis beleefden nog vele mooie jaren samen. Vaak op de fiets, en ook weer naar de Efteling. Later ruilde Nelis de fiets in voor een scootmobiel. Zo konden ze samen blijven genieten. Tijdens een drankje in het Theehuis bijvoorbeeld, dat we nu kennen als Het Witte Paard. Toen Nelis van de dokter het advies kreeg te gaan zwemmen, behaalde het echtpaar samen hun zwemdiploma’s. Joke was toen 70 jaar.

Joke met haar jongste achterklein kind. Bijna 100 jaaar verschil.

Twee achterkleinkinderen onderweg

De familie werd uitgebreid met zeven kleinkinderen. Zij zorgden voor nog eens zeven achterkleinkinderen van wie de oudste 14 is. “En twee baby’s zijn op dit moment onderweg.” In 2007 overleed Nelis en Joke ging naar een appartement in het centrum van Kaatsheuvel. Daar heeft ze het tot de dag van vandaag uitstekend naar haar zin. “We hebben een fijne groep mensen om ons heen, iedereen let goed op elkaar.”

Vele gezelschapsspelletjes

Dochter Irma vertelt dat haar moeder het de laatste maanden iets rustiger aan moet doen, maar tot voor kort kroop ze nog met de achterkleinkinderen over de grond. Ze blikt terug: “Onze moeder was ontzettend creatief. Vele cowboyhoeden heeft ze gemaakt. Ze breidde, haakte, verlegde elektriciteit, tuinierde, schilderde. Nergens draaide ze haar hand voor om. En altijd maakte ze tijd voor een spelletje. Het spelen van spelletjes stond echt centraal in ons gezin. Dat bleef ze doen, ook als de kleinkinderen kwamen logeren. Ja, wij hebben echt een fantastische jeugd gehad.” Daar sluiten de zoons zich bij aan. “Ons moeder is betrokken, zorgzaam, en ongelooflijk aardig. Iedereen die bij haar aanklopte, werd meteen geholpen. Ze heeft een groot sociaal hart.”

Op 28 augustus, tijdens haar honderdste verjaardag, proostte Joke samen met familie en vrienden op de eeuw die achter haar ligt, bij Chez Pierre. Diezelfde dag onthulde de burgemeester een bankje voor haar aan de Vossenbergselaan.