Joseph de Jong (82) en Antoinette van den Dries (81) zijn allebei geboren in Loon op Zand. Ze kennen elkaar al vanaf de kleuterschool, maar als Joseph voor zes jaar naar kostschool gaat verliezen ze elkaar uit het oog. Als ze elkaar daarna in de bus treffen, gaan ze nooit meer uit elkaar. Op 27 augustus 1965 trouwen ze voor de wet, twee weken later voor de kerk.

Door Jack IJpelaar

Als op een dag Antoinette met haar broer in de bus zit om naar de film te gaan, stapt bij de volgende halte Joseph in, met het plan naar dezelfde film te gaan. Antoinette vraagt of hij samen met hen wil gaan en zo zitten ze naast elkaar in de bioscoop. Bij deze hernieuwde kennismaking is de belangstelling al warm en slaat de vonk eigenlijk al over. Een week later brengen ze samen een bezoek aan de Mariakapel en Antoinette breekt de hak van haar schoen. Joseph brengt haar achter op de fiets naar huis. Of ze hem daarbij bedankt met een kus weet ze niet meer, maar de verkering is vanaf dat moment echt ‘aan’. Ze zijn dan pas 16 en 17 jaar oud.

Bruidswagen met panne

Na vijf jaar verkering trouwen ze voor de wet op 27 augustus 1965. De kerkelijke inzegening is twee weken later op 7 september. Het regent die dag, maar dat is niet het grootste probleem zegt Antoinette. “De bruidswagen kreeg panne en we stonden stil op de Hoge Steenweg. Er moest een andere bruidswagen komen en in afwachting daarvan konden we voor de regen schuilen in de slagerij van Tom Dankers. De pastoor werd ongeduldig en de familie in de kerk vroeg zich af wat er toch aan de hand was en waar het bruidspaar zo lang bleef. Er waren nog geen mobiele telefoons om snel even iemand te bellen.”

Brood op de plank

Antoinettes vader is al op jonge leeftijd gestorven. “Omdat mijn moeder al jong weduwe was gingen wij bij haar inwonen. We pakten in die tijd alles aan om brood op de plank te krijgen. Bij latere verhuizingen hebben we mijn moeder telkens mee in huis genomen.” Na drie jaar verhuizen ze naar de Tuinstraat. Daar worden de twee dochters geboren. Antoinette doet thuiswerk met schoenen stikken en stopwerk. Een tijdlang werkt ze bij de Nunorm meubelfabriek als meubelbekleedster. Later gaat ze nog in Residentie Molenwijck werken. Joseph werkt aanvankelijk als automonteur, maar gaat na ongeveer acht jaar bij het installatiebedrijf van zijn broer Martijn aan de slag. Voor zijn pensionering werkt hij nog bij bouwbedrijf Kuipers. Hij is erg handig. Wat zijn ogen zien, kunnen zijn handen maken. Na enkele jaren start hij zelf met de bouw van hun huidige woning aan Carina. In 1981 betrekken ze het huis. Vakanties gaan vaak naar Oostenrijk, maar ook naar andere landen zoals Italië. Ze kiezen daarbij voor een busreis of gaan met de trein. Joseph kan er zich uitleven met zijn hobby fotograferen en filmen om mooie plaatjes vast te leggen ter herinnering.

Veel van elkaar houden

Het diamanten paar woont nog steeds in het door Joseph zelfgebouwde huis aan Carina. Inmiddels is het pand opgedeeld in twee woningen en is een van de dochters met haar gezin daar ingetrokken. Dat is fijn want de gezondheid laat hen wat in de steek. Daardoor zijn ze veel thuis. Joseph houdt zich bezig met techno-lego en de mooiste creatie komen uit zijn handen. Hij heeft inmiddels een hele collectie. Antoinette schrijft gedichten. “Veel van elkaar houden is het geheim van een goed huwelijk,” zegt ze. Ze leest een gedichtje voor dat ze voor Joseph heeft geschreven toen hij erg ziek was. “Geen dag zonder liefde, geen dag zonder lach. Niets is ons bespaard gebleven, maar de liefde voor elkaar was niet te breken.”