Na de dodenherdenking bij monument De Mast, in de bossen van Loon op Zand, sloten we ons om 20.45 uur aan bij een bijzondere groep bij Park Vossenberg. Deze groep mensen, onder leiding van Yvonne Grootswagers, heb ik vorig jaar leren kennen toen ik mee naar Wageningen ging om het bevrijdingsvuur te halen, toen reed ik daarna weer naar huis om bij het bevrijdingsfeest in de Moer mee te gaan helpen. Dit jaar ging ik mee met een ander doel, het gezamenlijke doel van deze groep: het ophalen en doorgeven van het bevrijdingsvuur van Wageningen naar Kaatsheuvel.

Door Gerdy Zijlmans

Van toeschouwer naar deelnemer

Toen ik vorig jaar aangaf dat ik de tocht graag persoonlijk mee wilde maken, gaf Yvonne meteen aan dat dat natuurlijk kon. Dus stond ik weer bij het vertrek in Kaatsheuvel, maar nu met het doel om de hele tocht mee te maken en waar mogelijk mee te lopen en fietsen! Eric ging ook mee als verzorger, dus ik wist dat hij in de gaten zou houden of ik mezelf goed in acht zou nemen.

Start in Wageningen

Vanuit Kaatsheuvel vertrokken we dus naar Wageningen, de stad waar jaarlijks het vuur van de vrijheid wordt ontstoken. Daar aangekomen op het plein werd de groepsfoto gemaakt, het bord gehaald en sloten we later aan bij de rij richting Hotel De Wereld. Want op die plek, waar in 1945 de capitulatie werd getekend, werd het vuur doorgegeven aan lopers van 121 gemeenten.

Rond 00.20 uur was het zover. Het bevrijdingsvuur werd overgedragen aan de lopers. Dat werd gedaan door verschillende burgemeesters. Ook onze burgemeester, Davy Jansen, was hierbij aanwezig, een extra bijzondere betekenis voor ons als bevrijdingsloopgroep.

Met het vuur, symbool van vrijheid en verbondenheid, begonnen we aan onze tocht terug naar Kaatsheuvel. Het vuur van de fakkel werd al snel ‘gevangen’ in de lantaarn waarna we officieel konden starten aan de tocht van maar liefst 74 kilometer.

De eerste kilometers in het donker

Eerst langs de graven bij de Grebbeberg, de eerste uitdaging om omhoog te lopen en fietsen. Ook daar een groepsfoto. Daarna snel weer door.

Waar we vooral het eerste uur nog werden ingehaald door hardlopers en fietsers van andere gemeenten, merkten we naarmate de kilometers verstreken dat onze groep steeds meer op elkaar was aangewezen.

Kilometer na kilometer werd afgelegd, lopend, ondersteund door fietsers en de verzorgers die elke keer weer met koffie, thee, eten en de bussen en auto’s op ons stonden te wachten. Elkaar afwisselen ging eigenlijk automatisch, als iemand even moest bijkomen, ging je 6 kilometer de auto in.

Onderweg kregen we te maken met regen, die de tocht zwaarder maakte, maar het kon de vastberadenheid om het doel te bereiken niet breken. Voor mij was vooral het moment dat we de brug overgingen bij de Waal, een moment waar ik me besefte hoe belangrijk deze tocht is. In de donkere nacht met op dat moment vier lopers en drie fietsers in de stromende regen, realiseerde ik me hoe belangrijk het is om vrijheid juist door middel van deze tocht extra kracht bij te zetten.

Van nacht naar ochtend

Langzaam maakte de nacht plaats voor de ochtend. Rond 05.45 uur veranderde het diepe donker in een zachte schemering. Het moment waarop niet alleen een nieuwe dag aanbrak, maar waarop ook zichtbaar werd waar we werkelijk mee bezig waren. Dat was ook het moment dat ik zelf even van de fiets af moest stappen omdat de kou niet meer uit mijn been ging en de prothese even uit moest zodat mijn been op kan warmen.

Gelukkig kon ik snel aan het begin van de ochtend de fiets weer op en mee met de groep. Dat was wel nadat we ons gebakken eitje hadden gegeten, want ook dat is traditie binnen deze groep.

De laatste kilometers richting huis

Bij Engelen sloten nog twee lopers aan en na een tegenslag in Nieuwkuijk waar we een wegversperring tegenkwamen, dus een stuk om moesten lopen, gingen we stug door….Drunen, Waalwijk, het Galgenwiel. Daar namen verkeersregelaars de zorg voor de veiligheid van de lopers over en begon het laatste traject richting Kaatsheuvel. Mijn fiets ging weer achter op de auto, want die laatste kilometers deden we met zoveel mogelijk mensen te voet. Iedereen kon op dat moment nog meer kracht bijzetten, want we waren er bijna! Bij de parochie aan de Hoofdstraat overhandigde de pastoor de Nederlandse vlag aan de groep, waarna het allerlaatste stuk richting de Vossenberg werd ingezet.

Vrijheid doorgeven aan nieuwe generaties

Op dit laatste deel sloten ook een aantal kinderraadsleden aan, zij hadden ons opgewacht en maakten, juist door aan te sluiten, de cirkel rond. Een prachtig symbool van hoe vrijheid wordt doorgegeven aan nieuwe generaties.

Bij de Vossenberg stond de Gilden klaar om de groep te verwelkomen. Vervolgens werden de lopers feestelijk onthaald door de burgemeester. Het voelde als een warm en trots moment: de voltooiing van een bijzondere tocht en een betekenisvolle overdracht van het bevrijdingsvuur. Een vuur dat rond 14.15 ging branden in Kaatsheuvel.

We vierden dit met bewoners van de Vossenberg en andere geïnteresseerden die ons kwamen begroeten toen we met het vuur het symbool van vrijheid kwamen brengen. We brachten het naar onze gemeente, naar onze inwoners die de verbondenheid extra voelden. Drumband Prins Maurits maakte het feest compleet en de vrijheidsmaaltijd die was georganiseerd smaakte heerlijk en kwam op het juiste moment. Ik heb genoten van deze ervaring en hoop dat het me lukt om volgend jaar weer aan te sluiten, dank aan iedereen voor hun support een aan de groep voor de verbondenheid die ik heb gevoeld!