Een doordeweekse ochtend in het vroegseizoen. Het Hoefsven ligt er prachtig bij, het strandje is nog leeg. Een vrouw, net uit het water, raapt een grote petfles en een colablikje op om het in de vuilnisbak te deponeren. “Als we allemaal wat doen, blijft het hier mooi”, verklaart ze.

Door Hetty Dekkers

Het is half tien ’s ochtends. Carolien Raaijmakers (64) en haar man Arnold (67) zijn op dit moment de enige zwemmers. Carolien heeft zojuist wat zwerfafval opgeraapt. “Straks wordt het drukker, wij vinden dit het mooiste moment”, zegt Carolien. “Hoor je die kikkers, en daar die specht. Wij komen hier echt voor de natuur, de stilte, het frisse water. Een mooier begin van de dag kun je je niet wensen.”

Gevoel van vrijheid

Carolien en haar man komen hier al jaren regelmatig een rondje zwemmen. Vorig jaar stond er nog een grote eik met latjes er tegenaan gespijkerd, zodat jongeren erin konden klimmen voor een hoge duik. “Die heeft de gemeente omgezaagd”, weet Carolien. “Een jongen had zijn been gebroken, toen vond de gemeente het te gevaarlijk worden. Zo heb ik het gehoord, althans.”

Het Kaatsheuvelse echtpaar pakt zijn spullen, andere zwemmers komen met de fiets aan de hand het strandje opgelopen. Een vrouw, half in de veertig, kleedt zich onder een wijde jurk om. “Daar word je vanzelf steeds handiger in”, lacht ze. De Waalwijkse komt hier al een paar jaar, en hoewel het vandaag prachtig en warm zwemweer is, prefereert ze eigenlijk het winterseizoen, zegt ze. “Ik zwem hier het hele jaar door. Als er ijs ligt, en je moet een wak maken, dat is echt een mooie ervaring. Dat ijskoude water geeft stilte in je hoofd, je gaat helemaal terug naar je ademhaling. Maar elk seizoen heeft zijn charme hoor. Nu hoor je kikker- en vogelconcerten, ook mooi.”

De Spaanse Edgar Lopez (34) spreidt zijn handdoekje uit direct aan het water. Hij heeft het Hoefsven gevonden via Chat GPT. Hij woont in Waalwijk en werkt in Tilburg bij een logistiek bedrijf. Fatsoenlijke woonruimte heeft hij eigenlijk niet, dus even ontspannen in de natuur is voor hem heel belangrijk. “Dit plekje geeft me echt een gevoel van vrijheid”, zegt hij in het Engels. “Ik kan hier even denken, tot mezelf komen, niemand houd je hier in de gaten.”

Eén met de natuur

Het Hoefsven was vroeger onderdeel van het gelijknamige zwembad. Hamit Yagli (63) kan zich dat nog goed herinneren. “Ik ging ook toen al altijd meteen door naar het ven. Een zwembad is toch anders. Ik ben graag één met de natuur, kom hier bijna dagelijks. Hamit maakt onderdeel uit van een vast groepje ouderen, dat rond elf uur afspreekt bij het Hoefsven. “Na de middag zie je meer jeugd. Die moeten zich ook uit kunnen leven, prima toch. Veel mensen denken dat hier ratten zwemmen en dat het vuil water is. Dat is onzin, het wordt regelmatig gecontroleerd op blauwalg.” Hamit kleedde zich net bij een bankje frank en vrij om, net als veel andere zwemmers van wat oudere leeftijd. De een worstelt nog met een handdoekje ervoor, de ander zal het allemaal worst wezen. “Er zwemmen ook wel mensen naakt hier, mogen ze zelf weten”, zegt Hamit schouderophalend. Of hij behoefte heeft aan kleedhokjes? “Absoluut niet. Dan krijg je dat mensen ook gaan vragen om douches of andere voorzieningen. Wil is oneindig, je moet het gewoon laten zoals het is.”

Paradijsje

Andere leden van zijn groepje verschijnen ook, een voor een. Er wordt gekwebbeld, gelachen, omgekleed in de buitenlucht. De meesten zwemmen een rondje en vertrekken dan weer, verkwikt en wel. De hoogbejaarde Piet drukt de verslaggeefster op het hart vooral niet te mooi te schrijven over het Hoefsven. “Het moet hier rustig blijven hè. Die massa’s jeugd gaan maar ergens anders naartoe hoor.” Een oudere dame van het groepje komt het water uit en pakt meteen haar stok, die ze op het zand klaar had liggen. “Dit is voor mij therapie”, zegt ze tevreden. “Lopen gaat niet meer, maar zwemmen en fietsen wel. Zolang mijn conditie dit toelaat, blijf ik dit doen.”

De Spaanse Edgar zit nog steeds op zijn handdoek, oortjes in, Spaanstalige liedjes hardop meezingend. Hij is het water nog niet in geweest. “Beetje koud”, zegt hij verontschuldigend. “In Spanje is het toch warmer.”

De verslaggeefster besluit na gedane arbeid zelf ook maar eens een rondje te badderen. En inderdaad, het is prachtig. Libellen scheren over het water, een reiger staat roerloos langs de kant, overal waar je kijkt is het groen om je heen. Een waar paradijsje.