Meej de bevrijding was de boerderij van Gerrit van Bragt dur tweej aachtergebleeve moffe ùt baloorighed in braand geschoote. ’t Hùshaauwe wier eêrst ondergebròcht in ’n aauw leegstònd boerderijke van Bal van der Maode; daornao wier-t’r van ’t sloôpmatriaol ’n noôdwoôning gebouwd aachter ’t afgebraand huis, en ’n pòr jaor laoter ’n ‘wederopbouwboerderij’ òn d’n ooverkaant van de straot.

D’r kwaam ’n aander pèèrd: ’ne groôte zwarte luux meej ’n gat dur z’n wang es gevòlg van ’ne grenaotscherf. Es-ie vurbijkwaam, dan was ’t net of-ie bij iedere stap op ’n blòkflèùt meej mer eêne toôn spulde.

Nou waar Gerrit bepòld ginne voerman en hij waar bang om zo’ne groôte knòl in te spanne. Hij prebeerde in de stal vurzichtig ’t kòpstel òn te schèùve, mer dè duurde zoow lang dè’t pèèrd van ongeduld z’ne kop omhoôggoôide, en Gerrit tèùmelde aachteroover in de voeierbak.

Hij ging ploege nòst d’n ekker waor m’n vaoder doende waar en hij vróég ’m: ‘Kees, wilde gij ’s ’ne keêr meej ’m rondploege? Dan kan’k zíén hoe dè-tie z’ne kòp haauwt, want ik mèèn dè-tie ’m zoow hoôg omhoôgstikt!’ Vòlges m’n vaoder niks abnormaols, mer Gerrit vertrouwden ’t tòch nie en de luux moes ’t veld rèùme...

Meej d’n opvolger van dè muzikaol pèèrd kreeg ik laoter gereegeld te maoke in d’n oôsttèèd. Half jaore feftig, toen ik nog in m’n opleiding zaat, ha’k noôt ’nen dag zoomervekaansie, want dan telden ik thuis op de boerderij vur ’n vol man meej bij d’n oôst: graon bèène, waoges laoie, òngoôie op de schelft, de koei verschaore en grúún meej zaaie. Vural in graon bèène waar ik raozendvlug. Ik draaide ’nen baand om ’ne gerf in eên durgònde beweeging en líép dan op ’nen draf nòr de volgende.

Soms han we vòlk zat en dan zeej oons vaoder: “Es ge wilt, gòdde gij dan Gerritte mer helpe, want dieje meens stòi ooveral alleên veur.” D’n eêrste keêr dè’k dè deej, zaag ik ’t getòb aon. Gerrit maaide ’ne trek, líét z’n pèèrd in z’n eêntje trugloôpe en bond dan nòr vurre, terwèèl z’ne knòl sullig ston te wòchte en nie ins ’t benul hai om ondertusse te snaaie nòr ’t stònde graon, zoowès ieder aander pèèrd deej. “Men pèèrd ies net ’ne tractor,” zeej Gerrit. Mer z’n wèèrk vòrderde op die menier es ’nen hoôiopper teege wend in.

“Hoe ies’t, Gerrit, kunde nòg hulp gebrèùke?”

“Dè’s m’n redding!” zeej Gerrit, die m’n ripputaosie es bender kende. En dè klòpte ok wel, want ik bond drie gerve teege hij eêne. We han dieje zaoterigemiddig teege viere heêl d’n ekker dan ok plat legge; we moese alleên alles nog opzette.

Meej kwaame daor vier jonge kappesíéne ùt d’n Biezemortel vurbijgewaandeld. Gerrit gaaf blèèk van z’n bèèbelvaasthed en zeej: “De oogst is groot, maar werklieden zijn er weinig.” De ònstònde paoterkes ròlde meteên d’r wije habèètmouwe op en ginge meej òn de slag...

Anton van der Lee (Loons)