’n Pòr weeke geleeje, mi’t begin van de lente, zo meen oopa van vaoderskaant 98 zen gewòrre. Hij hiette Kees van Spijk. Es-t’r meen vruuger meesen in Drúúne vroege van welke Van Spèèk dè’k ’r eêne was, dan hoefden ik alleên mer te zegge: “Van d’n Boerenbond.”

Toen oopa achttien was, is z’n vaoder in eêne keêr gestùrve òn trombooze. ’t Wier ’ne kwaoie tèèd. Oopa moes vur ’t gezin zùrge en hij kreeg ok nog ’s ’t werk van vaoders op z’n bord: hij wier zaokvòèrder van d’n Boerenbond. Dè hi-tie tot òn z’n pesjóén gedaon, aaltij toegewijd òn z’n klaante. Alleman kenden ’m d’r om. Oover z’n jaore bè d’n Boerenbond hi-tie laoter nog veul geschreeve vur’t blad van Heemkundekring Onsenoort.

’t Líéfst ha oopa bloemist gewòrre, mer die kaans hi-tie noôt gekreege. Toen-tie mi pesjóén was, verkòcht-ie meej ooma Joow ’n stuk van hullieje grond, en van wè-t’r van ooverschoot, mòkten-ie ’nen bloemenhòf meej ’n voljèère. Es ze’m nie van d’n Boerenbond kende, dan wiese ze’t wel è’k zin dè-tie op d’n hoek van de Prins Hendrikstraot wonde. “Ooh, dè hùske mit dieje schônnen hòf!”

Oopa Kees hai ’n ijzere gestel. ’t Kon-t’m nie schillen of det de musse van’t dak víéle, hij droeg ’n ooverhemd, ’ne spencer en ’ne stròpdaas. ’t Gebeurde dikkels dè-tie z’n èège oopehòlde meej ’t werken in de schuur of d’n hòf. Dan zaat-ie sondags oôt te kèèke meej ’n kreêuw van z’n haand tot òn z’nen ellenboog. “Paa, wè hedde gedaon, jò?” vroeg-t’m dan eên van de kender. Dan keek oopa nòr z’nen èèrm òf dè-tie’m vur’t irst zaag. “Ooh, dè? Dè wee’k nie”, zi-tie dan, douwden ’r wè spouw op en vatte ’ne slok kòffie.

Muuj kreede’m ok nie zommèr. Hij líép de Taggetig van de Langstraot totdè-tie zelf teege de taggetig líép. Hij was ieder jaor meej van de irste die binnekwaame – aaltij wir netjes in z’n ooverhemd, spencer en stròpdaas. Veul meese waare dan meêr doôd es lèèvendig, mer òn oopas zaagde noôt wè. Thuis kwaame ze’r dan aachter dè z’n vóéte niks es blèèn waare.

Ok nò dieje tèèd bleef-ie stappe. Sondagsmèèrges mòkten-ie aalt ’n rondje om d’n dèùn. Hij kende de haai es z’nen broekzak, mer eêne keêr in de zovvul jaor líép-ie kwèèt. Dan was’t ’n uur of tweej – en dan zaate wij al òn ’n bakske bè oomas – es de aachterdeur oopeging. Hij kon dan góéd ’n uur of vier van huis zen gewist, mer dan ging-tie op de baank zitte net of dè-tie efkes wè in de schuur was wisse haole.

Klusse din-tie ok gèère. ’n Pòr jaor vurdè-tie nòr’t bejaordehuis ging, wo-tie d’n daklijst ’ne keêr schildere. Nou ha-tie gin leêr die zo hoôg kwaam, mer dòr wies-ie wel wed op. Teegen ’t huis ston-t’r ’n bijkeuketje mi’n schèùn dakske. Hij hai ’n lirke gevat en dè ha-tie dòrteegenaon gezet. Op dè dakske ha-tie dan wir ’n twidde leêr geleed en die ha-tie vastgemòkt in die irste. Mer nou koom ’t: hij ha nog ’n derde gevat, mit d’n onderkaant in de twidde gehòkt, en boove teege d’n binnekaant van d’n dakraand gezet. Dòr klom-tie dan op om te gòn schildere. Toen-t’m ’n taante van meen dòrboove òntrof mi z’n immerke mi verf, hi-se’m verbooien om oôt nog op ’n leêr te gòn staon.

Nie lang dòrnao kwaam oopa Kees in de Zandley te zitte. Dòr hi-tie nog ’ne schônne tèèd gehad, totdè-tie in 2020 van aauwerdom stìèrf. Gin zwaor lije. ’t Hùske òn de Prins Hendrikstraot wier verkòcht en ging plat. Op dè perceêl stòn nou tweej kaaste van huize.

Alles veraandert, mer eên ding blèèf ’t zelfde: dè’k ’r grôts op gòi dè Kees van Spijk meen oopa was.

Yoïn van Spijk (in het oude Drunens van mijn grootouders)