Dieje middag hadde wij, m’n brùùrke Mari en ik, op de boerderij van oopa en ooma gebakke spek gegeete. Èègelijk wouwe we nao dè zoute eete nog wè drinke, mer oôme Kees tikte ons op de schouwers en zin: “Kom, manne, we gòn!” Hij zou meej ons nòr ’t laand rije om daor paole meej draod te gòn zette. Toen we bij de platte kaar ònkwaame, hees-tie’r ons op en ríép “vort” teegen ’t pèèrd Cor.
Efkes laoter waare we bij ’t laand. Oôme Kees gôide de paole neffe ’ne díépen, dreûge slôot die tusse hum laand en ’nen boogerd in laag. De frèùtboôme daor hinge vol meej rèèpe appel, pèèren en prèùme. Dè zaage wij, mer oôme Kees ok. “Manne”, zi-tie. “Vurdè we gòn werke, hè’k wel zin in ’n lekkere prèùm en ’nen appel! Gùllie ok?” Wij allebaai hard knikke, want wij hadde dòrst nao dè vette, zoute eete van dieje middag. Wij luste wel wè sappigs! Mer ja, om dan frèùt bij ’nen aanderen boer te gòn jatte? “Vort, manne!”, zeej oôme Kees. “Dur dieje sloôt heene, en dan zet ik oe oover de hèèning van bùùrman Jan. Dè vent-ie himmel nie erg, dè wij dè frèùt van hum alvast efkes vurprúúve.” Mari en ik keeke mekaare verbaosd aon.
Toen we òn d’n aandere kaant van de sloôt omhoôggeklomme waare, zette oôme Kees ons eên vur eên oover de hèèning. “Lòt oew èège nie zíén, war, manne! Krèùpe, nondejuu!” Hij wees nòr de grôtsten appelboôm. Die ston neffe ’ne wè klenderen boôm, wòr de tekke van op de grond hinge omdè ze zwaor waare van de prèùme. “En plukke wè ge plukke kant, zo vlug meugelijk, want meschient zit dieje verdomden boer van hierneffe wel op de loer!”
We keeke mekaare efkes van schrik aon, mer we dinne wè we moese dóén van oôme Kees, want we vertrouwde hum es gin aander. Zo vlug es we konne, trokke we de appel van d’n boôm en laoide de zakke van ons ooveralleke mudjevol. “De prèùme nie vergeete, war, manne! En pas es-t’r niks mir bij kan, dan komde trug, mer wel zo gaauw es ge kant, want...” In eêne keêr wier z’n stem laoger. “Gòdverdegòdver!”, kwekten-ie. “Dòr komt iemes aon! Loôpe, nondejuu!
Hij heej oe gezíén! En hij hi ’ne riek in z’n haand!” Daor zaage we ’ne mees die ongeveer net zo oud was es oôme Kees, onze kaant op koome loôpe, kriskras dur d’n boogerd heene. “Gòdnondejuu, hij gòi oe òn z’ne riek stèèke!”, brulde oôme Kees. “Loôpe!”
Wij zetten ’t op ’n loôpe, en nog net op tèèd kon-tie ons oover de prikkeldraod heene hijse. We waare wel ’n pòr appel en prèùme kwetgeròkt, mer gelukkig stonne we nou vèèlig bij oôme Kees.
“Heej Jan”, laachte oôme Kees, terwèèl dè-tie dieje mees ’n steevige haand gaaf – en ’ne vette knipoôg, die wij mer als te góéd zaage. “Ge het verloore, maot! Wè ha’k oe giestere gezeed? Ziede nou wel dè ze veul vlugger zen es gij? Nie zo veul bier drinken in’t wiekend, dikkòp! Dè wort trakteere, jonge!”
Oôme Kees gaaf-t’m plaogerig ’ne tik. Mari en ik keeke mekaare aon en besefte dè-t’r ’n spelleke meej ons was gespuld.
Tekst en illustratie: Kees van Spijk (Drunens)