Ik zaog nog krom in ’ne verstekbak. M’n dakgeut lopt nao ’nen heêlen dag knutsele meej pvc-pijpe, steune, lijm en wòtterpas precíés van de reegenton aaf. A’k m’nen baand lap, stò’k nao ’n uur wir plat. En de voogelhùskes die’k ooit mòkte, waare nie echt hòks: alle aaikes ròlde as vanzelf de versten hoek in. Ikea-kaastje? Standaord ’n pòr schroeve oover en wè onderdeêle op z’ne kòp, of volleedig ùt puure wanhoop tot braandhout geslaoge. ’t Schilderijke van nichtje Lyss hing precíés drie weeke òn de muur van d’r kijnderkaomer om daornao midden in de naacht meej ’ne klap aachter ’t liddikaantje te pleure.

Vroeger moes ik meej oons vaoder klusse in de schuur. Hij mòkte daor van alles en ik von dè raozend knap. Mar a’k de kaans kreeg, naaiden ik ’r tussenuit. 'Jong geleêrd ies oud gedaon', 'goei vurbild doei góéd vòlge', 'waor ’ne wil ies, ies ’ne weg', en 'waorom zoowde gij dè nie kanne, manneke?'. Jao, d’r ies hil wè góédbedoeld op men persoôntje ingeluld!

Mar ’t ies net as meej m’n rijbewijs: nao mir as feftig lesse en vijf exaomes hòlden ik dè meej m’n hakken oover de sloôt. Ik brulde dol-entezjast: “Ik gòi gelijk deur vur m’n mooterrijbewijs!”

“Mar dan tòch nie bij men!” ríép m’ne rijinstructeur in blinde paniek, en voegde d’r aon toe dè’k meej de waoge ok nog mar beeter efkes in de pòlder kon blijve. En tot op d’n dag van vandaog rij ik alles oover Utrecht, want van daoruit kande echt alle kaanten op.

Op school ha’k liever muziekles as haandearbeid, mar de rest van de klas ‘heûrde’ dè heêl aanders. A’k m’n bakkes híéf, kreeg ik automaotisch ’n voldoende. En wè die haandearbeid betreft: wet de oôge zaage, mòkte de haande wir kepòt.

Afgeloôpe tijd hebbe we veul laote dóén in oons hùske. D’r loôpe dan allerlaai verschrikkelijk hendige meense van alles te bevestige, aon te sluite of in te kòrte. Ik loôp d’r zoow onopvallend moogelijk tuusendeur en geef hoôguit hier en daor wè aon. En tuurlijk zùrg ik vur de slappe klets, kòffie en envelòpkes meej zwart geld.

Projecte worren aalt groôter of loôpe uit. We begonne meej ’n nieuwe schutting en schaolde op nòr ’n compleet heringerichte tuin. Via ’n kelder-rinnovaosie eindigde we meej ’n dubbele laog betuum op de dakkapel en twintig nieuwe vorste op de nòk. 'Want die waare zommar lillijk gescheurd, meneêr!' Tuurlijk ies in’t kaoder van de miljeujtransisie ’ne zonnenboiler wel gewenst en dan hè’k nog geluk det de zonnepaneêle d’r vurrig jaor al op laage.

Daankzij dees rigoreuze aonpak zen we nou de gelukkige bezitters van ’n meegagroôt terras. Wel wè wèèrm ’s middags, mar dè schende op te kanne lòsse meej ’n alles-ooverkappende zonneweering. ’t Zonnescherm dè’k ooit aon de verkeerde kaant van de schuur heb laote hange, haole ze d’r gelukkig wel wir vur ’n vriendeprijsje aaf. Dè m’n bankreekening allang nie mir alles-ooverkappend ies, behoeft gin verdere toelichting, denk.

Speule meej de gedaachte aon ’t waormaoke van m’nen bijnaom Handyman kan, net as de stelling dè’k prima zoow funcsjeneeren as vraachtwaogesjefeur, wè men betreft rechtstreeks de. .. in!

Marcel Steenbergen (Waalwijks)