Aangenaam. Mijn naam is Margje Oerlemans-Laros. Onder leerlingen beter bekend als juf Margje, juffrouw, juf, juuuhuuufff of soms zelfs mama of opa. Inderdaad, ik ben leerkracht. Trotse leerkracht van groep 5 en groep 8 bij OBS Den Bussel. Graag neem ik jullie mee in mijn leven als leerkracht.
Ik kwam iets eerder op het schoolkamp aan. De kinderen van groep 8 waren buiten aan het spelen en ik dacht: mooi, dan kan ik even rustig landen.
Dat is natuurlijk een nogal naïeve gedachte als je in het onderwijs werkt. Rustig landen bestaat niet. Zeker niet op schoolkamp.
Terwijl ik mijn tas neerzette, hoorde ik ergens in de verte al het geluid van voetballende kinderen, gelach en het onvermijdelijke: “Juf Margje!” Ik keek om me heen en zag groep 8 bezig. Vrij, vrolijk en vooral: opvallend luid.
En toch was het heerlijk.
Een uur later zaten we met z’n allen rond het kampvuur. De avond was gevallen, de lucht was fris en de vlammen zorgden voor precies genoeg warmte om te doen alsof we het allemaal goed hadden gepland. Er was een muzikant gekomen met een gitaar. Hij zette een liedje in.
En daar zat groep 8. Onze groep 8. Dezelfde kinderen die eerder nog achter elkaar aan renden, elkaar uitdaagden en met een volume communiceerden dat volgens mij tot in de naastgelegen provincie te horen was.
Nu zongen ze. Sommigen uit volle borst. Sommigen heel zacht. Een enkeling bewoog alleen wat met de mond mee, waarschijnlijk om later te kunnen beweren dat hij absoluut had meegedaan. En natuurlijk waren er kinderen die ieder lied op een eigen creatieve manier interpreteerden.
Maar het was sfeervol. Heel sfeervol zelfs.
Ik keek om me heen en besefte ineens dat dit zo’n moment was waarvoor je voor het onderwijs koos. Niet voor de werkdruk. Niet voor de administratie. Niet voor de vergaderingen waarin iemand zegt: 'We houden het kort', waarna je een uur later nog steeds zit. Maar hiervoor.
Voor een groep kinderen die langzaam groter wordt en aan het einde van groep 8 ineens niet meer zo klein blijkt te zijn. Voor samen lachen, zingen en herinneringen maken. Voor dat ene moment waarop niemand vraagt waar zijn schrift is, niemand zijn gymtas kwijt is en niemand roept dat hij zijn wachtwoord vergeten is. Nou ja… bijna niemand.
De gitaar speelde verder. De kinderen zongen mee. Het vuur knisperde. En ik zat daar, als leerkracht, tussen de kinderen.
Een beetje verkleumd. Maar warm vanbinnen.
Want ergens tussen het buitenspelen, de chaos, het toezicht houden en het nét iets te vaak beantwoorden van de vraag 'Ga jij zo ook het bos in?' zat ineens een heel mooi moment.
Een kampvuur. Een gitaar. Groep 8. Mijn leerlingen, mijn klas. En ik mag hun juf zijn. Hun trotse juf.