Aangenaam. Mijn naam is Margje Oerlemans-Laros. Onder leerlingen beter bekend als juf Margje, juffrouw, juf, juuuuhuuufff of soms zelfs mama of opa. Inderdaad, ik ben leerkracht. Trotse leerkracht van groep 3, 7 en 8 bij OBS Den Bussel. Graag neem ik jullie mee in mijn leven als leerkracht.
Het is zo ver. Ik neem afscheid. En nee, ik ben niet ontslagen. Ik ben… vervangbaar. Voor even. Want mijn klas (volgend schooljaar ga ik lesgeven aan groep 6) ruilt me in voor iemand zonder dikke buik, zonder zwangerschapsdementie en – belangrijker nog – zonder zwangerschapsverlof. Want ja, ik ga met zwangerschapsverlof. Ik vind het heel fijn dat dit moment precies samenvalt met het einde van het schooljaar. Zo kan ik alles netjes afronden en afscheid nemen van de groepen die ik nu lesgeef. Een mooier moment bestaat niet, zou je denken…
Terwijl ik mijn baby aan het ‘voorbereiden’ ben, ben ik het schooljaar aan het afronden. Hoe ik dat doe? Nou gewoon, tussen het lamineren en knippen door oefen ik met puffen. Ik adem vier seconden in door mijn neus, even vasthouden en dan zes seconden uitademen door de mond. Ook voelt het opruimen en schoonmaken van het lokaal als nesteldrang, maar dan met glitters en kapotte lijmstiften. En ik merk dat ik niet meer normaal tussen de stoelen en tafels door kan lopen, want mijn buik is te dik. Ik stoot regelmatig met mijn buik tegen het achterhoofd van een leerling aan als ik erlangs wil. Oeps, sorry…
De opmerkingen van de leerlingen zorgen ervoor dat ik me voel als een zeekoe: “Juf, weet je zeker dat je geen tweeling krijgt?”, “Juf, hoe lang moet je nog? Niet lang meer, volgens mij.” (Bedankt, hoor!) Gelukkig krijg ik ook hele lieve, empathische opmerkingen: “Juf, als ik jou een knuffel geef, knuffel ik de baby ook”, “Juf, kom je de baby aan ons laten zien?”
Nu ik erover nadenk, ben ik eigenlijk al jaren moeder. Alleen dan van vijfentwintig tot dertig leerlingen tegelijk. Ik ben namelijk professioneel trooster, vragenbeantwoorder, ruzieoplosser, potloodvinder en nog veel meer. Hoe zou het voelen om moeder te zijn van één kind? Dat klinkt als vakantie. Maar dan besef ik me dat het geen van half negen tot half drie baan is. Moeder ben je 24/7, voor altijd.
Het afscheid nemen aan het einde van het schooljaar valt me altijd zwaar. Ik zal iedere leerling op zijn of haar eigen manier gaan missen. Ik besef me iedere keer weer dat ik de leerlingen laat groeien, maar zij laten mij ook groeien – soms letterlijk. Ze zeggen dat het moederschap je verandert. Maar heel eerlijk, dat deden de leerlingen in mijn klas al iedere dag. Mijn leerlingen, mijn klas. En ik mag hun juf zijn. Hun trotse juf.
Nu is het tijd voor een ander soort avontuur. Eén zonder weektaken, maar mét poepluiers. Veeeeeeeeeel poepluiers. En ik ben er klaar voor, denk ik…