Aangenaam. Mijn naam is Margje Oerlemans-Laros. Onder leerlingen beter bekend als juf Margje, juffrouw, juf, juuhuuuuff of soms zelfs mama of opa. Inderdaad, ik ben leerkracht. Trotse leerkracht van groep 7 bij OBS Den Bussel. Graag neem ik jullie mee in mijn leven als leerkracht.

Kennen jullie me nog? Ik ben die ene juf die geregeld schrijft (of schreef) over het dagelijks leven op school als leerkracht. Na een aantal maanden van misselijkheid veroorzaakt door een klein mensje dat in mij groeide, en daarna een aantal maanden van knuffelen, babykots poetsen en poepluiers verschonen, ben ik nu terug.

Ik was nog geen week terug van zwangerschapsverlof toen ik het merkte. Niet dat ik mijn wachtwoord weer was vergeten (dat was ik wel), of dat ik bij het geluid van de bel even dacht dat mijn baby huilde. Nee, het zat in iets veel kleiners.

Een leerling was zijn potlood kwijt. Vroeger had ik dat nauwelijks geregistreerd. Potlood kwijt, leerling zoekt en vindt, les gaat door. Efficiënt. Vandaag echter bleef ik kijken. De leerling keek eerst in de rechterla van zijn tafel, daarna in de linker. Het potlood lag er niet. Dan op de grond zoeken. Gevonden! Het potlood was onder de tafel van zijn buurman gerold, die hem met een diepe zucht terugschopte. De eerste leerling mompelde een 'sorry', meer tegen het potlood dan tegen de klas. En ineens zag ik het hele tafereel. Niet storend, niet onhandig, maar… menselijk. Ik glimlachte.

Na mijn verlof dacht ik dat ik vooral weer moest wennen aan het tempo, de lesstof en het geluid van dertig stoelen tegelijk. Dat klopte ook. Maar wat ik niet had zien aankomen, was dat mijn blik was veranderd. Alsof iemand tijdens mijn afwezigheid de scherpte had teruggedraaid, maar het contrast had verhoogd. Ik zie nu kleine dingen. Een leerling die zijn jas nog half aan heeft omdat hij te laat uit bed kwam. Een hand die wel omhooggaat, maar waarvan de ogen zeggen: 'Doe maar niet'. Drie seconden echte stilte, midden in de chaos. Pedagogisch gezien ongeveer net zo zeldzaam als een slapende baby overdag.

En misschien komt dat door het moederschap. Door eindeloos kijken naar een baby die nog niets zegt, maar alles bedoelt. Door leren dat vooruitgang soms bestaat uit iets wat níét gebeurt. Geen huilbui. Geen escalatie. Geen onrust.

In de klas werkt dat net zo. Ik heb minder energie dan vóór mijn verlof. Dat is een feit. Mijn koffieconsumptie is verdubbeld en mijn uren slaap juist gehalveerd. Maar ik heb ook minder haast. Ik loop minder snel door. Ik corrigeer minder automatisch. En gek genoeg lijkt dat juist te werken.

Onderwijs gaat vaak over grote doelen, opbrengsten en plannen. Maar de dagen bestaan uit kleine momenten. Een blik. Een stilte. Een gevallen potlood. En sinds ik terug ben, zie ik ze weer.

Ik kwam terug met minder energie, maar met scherpere ogen.

En soms is dat al meer dan genoeg. Dat zie ik dankzij mijn leerlingen. Mijn leerlingen, mijn klas. En ik mag hun juf zijn. Hun trotse juf.