Vanaf december 2025 volgen we Femke en Soli en vertellen we over de ervaringen van een hulphond-pup en haar gastgezin.
Door Gerdy Zijlmans
Ik leerde Femke kennen in maart 2025 tijdens één van onze NLDoet-activiteiten. Toegankelijk Tilburg organiseerde destijds een wandeling voor mensen met een visuele beperking, waar we vrijwilligers voor zochten. De vrijwilligers namen de mensen met een visuele beperking letterlijk en figuurlijk in de arm, zodat de blindengeleidehonden los konden lopen in het bos. Femke en haar dochter Flore kwamen ons helpen en wandelden met ons mee.
Femke vertelde toen ook dat ze zelf vanwege NAH haar eigen beperkingen heeft, maar dat twee twee uur wandelen zeker ging lukken. NAH betekent niet-aangeboren-hersenletsel. Bij Femke is dit gekomen door een bloeding in haar hersenen (een subarachnoïdale bloeding ofwel SAB) in 2020 en de restverschijnselen bij haar zijn vooral terug te vinden in concentratieproblemen, vergeetachtigheid en prikkelgevoeligheid. Daardoor kost het haar veel energie om de dagelijkse dingen gewoon op te pakken. En dat is ook de reden dat het doen van vrijwilligerswerk extra moeilijk wordt; bij vrijwilligerswerk wordt namelijk vaak gevraagd om je in te zetten voor vaste taken en op vaste tijden en momenten. En juist die vastigheid en regelmaat is voor veel mensen die met NAH te maken hebben, lastig te combineren. Toch wil Femke meer ondernemen en iets betekenen voor de maatschappij. Ze was daar best een tijdje naar op zoek. Tijdens de wandeling in maart zag Femke de meerwaarde van een blindengeleidenhulphond al in. En toen ze vervolgens ook nog een vrouw ontmoette die haar enthousiast vertelde hoe het is om gastgezin te zijn, viel bij Femke alles op z’n plek.
Even voorstellen
Het gezin Hendriks bestaat uit moeder Femke, vader Edwin, dochter Flore van 22 jaar en zoon Julius van 20. En niet te vergeten, de beagle Pip, die inmiddels 5 jaar oud is. Toen Femke hen vertelde over het idee om gastgezin te worden voor een hulphond was iedereen meteen enthousiast. Dit is voor Femke de manier om grenzen te gaan verleggen en waar het een keer wat minder gaat, zet het gezin graag een extra stapje bij. Ze helpen op die manier niet alleen de persoon waar Soli na het gastgezin als hulphond mag gaan wonen, maar ook hun moeder en vrouw om weer meer ritme in haar leven te krijgen en haar weer in haar kracht te zetten.
Vanuit mijn rol als projectleider bij Toegankelijk Tilburg, waarbij we veel met ervaringsdeskundigen werken, volg ik, Gerdy Zijlmans, de vorderingen van Femke en Soli nauwlettend. Het verhaal achter het zijn van een gastgezin, delen we maandelijks door middel van een blog op onze website en via andere mediakanalen.
Volgende week volgt de blog van april, de eerder verschenen verhalen vind je op onze website: toegankelijktilburg.nl