Juf Diny stopt met werken. Na veertig jaar onderwijs heeft Diny van de Ven op 13 juli haar laatste dag op basisschool Kinderboom in Kaatsheuvel. “Het is mooi geweest.”

Door: Nicole Verhoeven-Speek

Het is bijna gedaan met het meetlint van juf Diny. Diny van de Ven van de Kaatsheuvelse basisschool Kinderboom legt uit hoe dit zit; haar ogen stralen als ze begint te vertellen. “Op 11 juni zat ik veertig jaar in het onderwijs. Dat jubileum hebben ze op school niet zomaar voorbij laten gaan. Alles was mooi versierd, de rode loper was uitgelegd, ik kreeg bloemen, taart én een meetlint. Iedere centimeter staat voor een nog te werken dag.” Want naast dit veertigjarig jubileum stopt juf Diny met werken. 13 juli is haar laatste dag. En dus wordt het meetlint alras korter en korter...“ Het zal ongetwijfeld wennen zijn en ik zal het missen. Elke dag geniet ik, van de kinderen, van collega’s. Het hart zit toch hier op school, maar het is ook mooi geweest. Ik word vijfenzestig, vroeger was dat de leeftijd waarop je met pensioen ging. Mijn vrouw is al twee jaar met pensioen.”

Geen werk

Al sinds de derde klas lagere school, bij juf Toos, wist de bevlogen leerkracht dat ‘dit het moest worden’. “Juf Toos heeft mij geïnspireerd om voor de klas te gaan staan.” De start was evenwel lastig. Diny: “Met mijn onderwijsakte op zak had ik er echt zin in, maar er was geen werk. Bakken met brieven heb ik geschreven. In Tilburg, Goirle en omgeving vond ik tijdelijke vervangingsbaantjes. In Loon op Zand ben ik vrijwilligerswerk gaan doen op de basisschool waar ik vroeger zelf op gezeten had. Toen kon ik bij basisschool De Hil een zwangerschapsverlof opvangen en van lieverlee kreeg ik een ‘eigen’ klas.” Het aantal leerlingen bij De Hil liep helaas terug. Nu had deze school hetzelfde bestuur als basisschool Kinderboom en de toenmalige directeur heeft zich er hard voor gemaakt, dat Diny aan de slag kon bij Kinderboom. “Hartstikke fijn! En alle opgedane ervaring kon ik meenemen. Mijn creativiteit is bij De Hil tot ontplooiing gekomen. Het motto van Kinderboom is: op Kinderboom kun je groeien. Daar voeg ik altijd nog aan toe: op De Hil heb ik gezaaid. Mijn oud-collega’s van De Hil zijn vrienden voor het leven.”

Handelsmerk

De afgelopen veertig jaar zijn er diverse veranderingen doorgevoerd, zowel in het onderwijs in het algemeen als op school zelf, waaraan Diny ook haar steentje heeft bijgedragen. Zo is zij met recht trots op het mede opzetten van een schoolbibliotheek. “Wat begon met niet meer dan een paar planken, is uitgegroeid tot een echte bieb met boeken in alle genres. De bieb heeft zelfs een naam, na een op touw gezette wedstrijd: Kinderboekenboom. Leuk toch?” Jaren geleden werd het ‘gewone’ schoolbord waarop je met krijt schreef, verruild voor een digibord. De creatieve onderwijzeres maakte regelmatig tekeningen op het krijt schoolbord. “Op het digibord ging dit niet, toen ben ik me gaan uitleven op de ramen. Dit is echt wel mijn handelsmerk geworden” Leerlingen hebben veel raamschilderingen voorbij zien komen: bloesem in het voorjaar, herfstblaadjes in het najaar, Minions en dit schooljaar prijkt een strandtafereel op de ramen. “Na een bezoekje aan Ameland kwam ik op dit idee.”

Kind gesprekken

Diny maakt lange dagen op school. Om half acht start zij op, rond half zes trekt zij de schooldeur achter zich dicht. “Het kost meer kruim dan vroeger, maar dit is zo’n leuke klas, deze groep 4. Echt genieten! Begin van dit schooljaar heb ik de leerlingen en hun ouders verteld dat ik ermee stop en heb hen gezegd: we gaan er gewoon een feestje van maken! En dat is het ook geworden.”

Wat juf Diny nog meer ‘echt genieten’ vindt, zijn de kind gesprekken: “Keileuk, echt een feestje. In de onderbouw zijn die gesprekken vooral bedoeld voor kennismaking. Vanaf groep 4 heb ik echt inhoudelijke gesprekken met de kinderen. Behalve kleuters en groep 3 heb ik alles gehad, in alle combinaties, samenstellingen, grootten. De dynamiek van een groep is jaarlijks verschillend. Erg leuk! Kinderen zijn net barometers, wat je uitstraalt krijg je terug.”

Niets

En wat nu? “Eerst even helemaal niets. Het is fijn om geen wekker meer te hoeven zetten, spontaan een museumpje te kunnen bezoeken en weg te kunnen gaan wanneer we willen. Beeldhouwen doe ik graag, maar dat heb ik de laatste twee jaar niet meer gedaan. Hierin wil ik ook graag weer tijd investeren. Maar eerst dus even niets en dan met mijn vrouw weer naar IJsland. Dat is echt wel ons land.” Diny besluit: “Verder zie ik wel wat er op het pad komt. Ik laat het gewoon gebeuren!”