Geen liefde op het eerste gezicht, maar eenmaal verkering ging het snel tussen de Rotterdamse Hans van der Schoor en Eva Boender. Een verloving volgde en na anderhalf jaar gaven zij elkaar het ja-woord op 18 september 1964. Afgelopen weekend vierde het echtpaar hun diamanten huwelijksfeest in ’t Maoske in De Moer.

Door: Nicole Verhoeven-Speek

“Ik vond Hans maar een engerd”, vertelt Eva van der Schoor lachend over hun eerste ontmoeting. “Pas toen hij met zijn brommer viel, omdat hij omkeek naar mij, sloeg de vonk over.”

Die eerste ontmoeting vond plaats bij het architectenbureau waar zij beiden werkten. Hans was daar na de HTS aan de slag gegaan als constructeur, Eva was er interieurverzorgster. “Toen Eva en ik zo’n half jaar verkering hadden”, weet Hans zich nog goed te herinneren, “verlieten wij het architectenbureau en ging ik bij de gemeente werken, op de afdeling bouw- en woontoezicht. Vanuit de gemeente hadden we vooruitzicht op een woning, die ons al in ’64 werd toegewezen. Daarom zijn we op 18 september van dat jaar getrouwd.” Eva vult aan: “Ik was toen pas 19 jaar.”

In 1966 werd zoon Philippe geboren, twee jaar later werd gezin van der Schoor uitgebreid met dochter Angelique. “Naar de serie ‘Angélique’, die heel populair was in die tijd”, verduidelijkt Eva de naamkeuze voor hun kinderen.

Organist

Hans heeft altijd goed contact gehad met zijn broer, die in Kaatsheuvel woonde en met regelmaat kwam hij deze kant op. Zodoende togen Hans en Eva ook ieder jaar met carnaval naar Brabant voor enkele dagen heerlijk hossen en polonaise. Het Brabantse leven beviel hen zo goed, dat zij in 1979 verhuisden naar Kaatsheuvel. “Ook vanwege mijn gezondheid”, aldus Hans. Nadat Hans in ’97 weer voor drie dagen aan het werk ging, na een jaar ziek thuis te hebben gezeten, werd hij helaas alsnog volledig afgekeurd. Toch heeft hij al die jaren allesbehalve stilgezeten.

Zo is Hans organist geweest bij diverse koren. “Onder andere bij het ouderenkoor, bij de KBO, bij dameskoor Berndijk, het Vossenberg-koor en ik ben zelfs nog een poosje organist geweest bij een koor zonder dirigent. Daarnaast heb ik altijd veel geklust bij De Gildenbond.” Eva valt hem bij: “‘Zou je daar niet je bed neerzetten’, zei ik hem op een gegeven moment. Zo vaak was hij daar. Toch vond Hans ook nog tijd om in huis veel te doen, hoor.” En trots wijst Eva naar een prachtige eikenhouten kast die een volledige wand vult, als ook naar een boogvormige doorgang tussen de huiskamer en de keuken.

Uitjes

Eva is eveneens altijd een enorm creatieve, bezige bij geweest. En nog. Ze geeft een opsomming van haar eerdere en huidige bezigheden, waarbij regelmatig een “oh ja, dat heb ik ook nog gedaan” uit haar mond klinkt. “Bij dameskoor Berndijk heb ik onder andere gezongen en nu doe ik dat nog bij kerkkoor St. Cecilia in De Moer. Verder ben ik nog Prinses geweest van carnavalsvereniging De Pintenwippers. Souffleren bij de toneelvereniging van de KBO deed ik met veel plezier en oh ja, niet te vergeten, de bardiensten bij De Gildenbond. Vond ik hartstikke leuk! Wat ik altijd veel gedaan heb, is handwerken. Voorheen was dat breien, tegenwoordig haak ik veel.” Iedere donderdag is Eva te vinden bij het Mantel Match café in de Peperstraat, waar zij daar haakt voor het goede doel. Nog een grote liefhebberij van Eva, en waar niemand omheen kan die het huis betreedt, is het verzamelen van uilen. In werkelijk iedere hoek, tegen elke muur, op iedere plank, staan, hangen of liggen uiltjes, in alle soorten en maten. Hans glimlacht: “Ik moest er wel in meegaan. De ingelijste geborduurde uilen aan de muur zijn van mijn hand. Ooit ben ik begonnen met het tellen van de uiltjes, maar uiteindelijk raakte ik de tel kwijt en ben ik er maar mee gestopt. Het zullen er zeker duizend zijn.” Eva: “Het ontstaan van die verzameling dateert van minstens 32 jaar terug. Onze zoon en zijn vriendin namen eens een stenen uiltje mee na een dagje weg. Later waren we in Seedorf waar ik een beeldje van een uil zag en zo begon het…”

Parijs

Hans en Eva zijn nooit échte reizigers geweest. Eva: “Hoewel, nog tijdens onze verkeringstijd zijn we eens naar Parijs afgereisd. Dat vonden we zo leuk en mooi, dat alle genodigden ons geld gaven met ons 25-jarig huwelijk en van dat geld zijn we teruggegaan naar Parijs. Zouden we nu niet meer doen hoor. Hoeft ook niet.” Een mooi feestje in ’t Maoske is voldoende voor echtpaar van der Schoor, die het na zestig jaar huwelijk nog steeds fijn hebben samen.