Aangenaam. Mijn naam is Margje Oerlemans-Laros. Onder leerlingen beter bekend als juf Margje, juffrouw, juf, JUUHUUUUFFFF of soms zelfs mama of opa. Inderdaad, ik ben leerkracht. Trotse leerkracht van groep 3, 7 en 8 bij OBS Den Bussel. Graag neem ik jullie mee in mijn leven als leerkracht.

“Sinterklaas is aangekomen. Tiralalali, tiralalala...” Dit betekent een periode van rekenen met pepernoten, rijmwoorden maken, pietengym, liedjes zingen, kortom: Sinterklaas helpen met van alles en nog wat. En laat ik nou net dikke mik zijn met de Goedheiligman, waardoor ik alle, ja alle(!) informatie over de leerlingen woord voor woord naar hem door fluister...

Groep 3. We doen een vertelrondje. De ene leerling vertelt dat gisteren Sinterklaas bij de voetbal was. De ander haakt er enthousiast op in: “Ja, en juf, Sinterklaas stond in de goal en hij liet alle ballen door!” Weer een ander: ”Ja, en de pieten deden net alsof ze dom waren. Dan schopten ze tegen de bal en keken ze omhoog, terwijl ze maar heel zacht schopten. Dat deden ze expres!” Weer een ander: “Juf, ik had vandaag een chocoladeletter in mijn schoen, maar de helft was al op. Ik denk dat de Piet honger had!” Het is Sinterklaas voor en Sinterklaas na. Allemaal glunderende gezichtjes als ze over hem praten.

Nu is het mijn beurt om iets te vertellen. “Nou, ik heb ook mijn schoen gezet en er zat iets in wat ook voor jullie is.” Ik laat de leerlingen een bakje vol met chocoladepepernoten zien. Vele oogjes lichtten op. “Maar...”, ga ik met veel drama verder. “Jullie moeten ze wel verdienen. Er zat namelijk een briefje in mijn schoen en daar stond op dat jullie de pepernoten kunnen verdienen door goed en hard te werken.

Vol goede moed gaan de leerlingen aan het werk. Al snel kan ik de eerste pepernoten uitdelen. Sommige leerlingen werken dan onverstoorbaar door, terwijl andere leerlingen de hele tijd vol verwachting naar me staren omdat ze zooooo graag een pepernoot willen verdienen. Als de pauze begint, zitten we al op de helft. Dat gaat goed!

Tijdens het fruit eten zet ik, hoe kan het ook anders, het Sinterklaasjournaal op. Het ene probleem is nog niet opgelost of het andere probleem dient zich weer aan. Oh nee! Sinterklaas is verdwenen. Waar kan hij zijn? “Volgens mij staat Sinterklaas gewoon onder de douche, hoor”, hoor ik een leerling zeggen. Iedereen begint te gniffelen. “Sinterklaas in zijn blootje onder de douche!” Een aantal leerlingen doen alsof ze hun oksels wassen. Plezier alom.

Bij de rekenles hebben we het over plus- en minsommen uitrekenen aan de hand van verhaaltjessommen. Nou, komt dat even goed uit. Natuurlijk helemaal in Sinterklaasthema! “In mijn schoen zitten 5 pepernoten. Ik eet er 2 op. Hoeveel houd ik er over?” En als dictee doen we een pepernotendictee. De woorden die de leerlingen op gaan schrijven, staan geschreven op ‘pepernoten’. (Pssst... Eigenlijk zijn het gewoon bruine vouwblaadjes.)

Aan het einde van de ochtend is het bakje van de chocoladepepernoten leeg. “Yes! Het is gelukt!” Dankbaar smikkelen de leerlingen tijdens het werken van de pepernoten.

Als we buiten gaan spelen, zie ik mijn kans schoon om de leerlingen eens voor de gek te houden. Ik roep een leerling bij me. Zodra hij bij me staat, zeg ik: “bedankt voor het komen, en goede reis terug.” Dit heeft voor u (iedereen die niet het Sinterklaasjournaal volgt) misschien wat uitleg nodig. Malle Pietje maakt dit grapje al een paar weken. Eigenlijk tegen iedereen. Andere pieten, Sinterklaas, kinderen, het maakt Malle Pietje niks uit wie hij voor de gek kan houden. De leerling lacht hard en zegt: “Dit had ik moeten weten!” Hij gaat weer verder met basketballen. Ik roep een andere leerling bij me. “Kom eens, ik heb een geheimpje.” “Nee!”, roept de leerling die ik eerder bij me riep. “Trap er niet in. Ze gaat het grapje van Malle Pietje met je uithalen.” Zo roep ik nog een aantal leerlingen bij me. Sommigen luisteren naar de waarschuwing van de leerling, maar de meesten zijn te nieuwsgierig naar het geheimpje.

Na schooltijd overdenk ik de dag nog eens. Ik zucht als ik denk aan alle fijne momenten. Wat een heerlijke kinderen. Ik kan mijn glimlach niet verbergen. Mijn leerlingen, mijn klas. En ik mag hun juf zijn. Hun trotse juf.