“Als ze een dag weg is, mis ik ze.” En dat na zestig jaar! Op 2 november vierden Frie en Lia Schapendonk hun diamanten huwelijk. En het echtpaar is van plan om dit met nog minstens vijf jaar, liever nog tien, te verlengen.
Door: Nicole Verhoeven-Speek
“We hebben al een afspraak gemaakt met de burgemeester voor over vijf jaar. Maar de zeventig halen we ook nog wel!” begint Frie Schapendonk vrolijk lachend.
Frie en zijn vrouw Lia waren op 2 november zestig jaar getrouwd. Dit mooie jubileum heeft het bruidspaar goed gevierd. Lia: “Hoewel we pas op zaterdag het echte feest hadden, is het eigenlijk die hele wéék feest geweest met gebak en hapjes.”
De Kaatsheuvelse Frie Schapendonk en de Waalwijkse, of beter ‘Borkse’, Lia Verhoeven leerden elkaar kennen bij De Roestelberg. Lia begint enthousiast te vertellen: “Elke zondag gingen we dansen bij De Roestelberg. Wij waren niet de enigen die dat deden. Ze hingen daar iedere week met de benen buiten! Frie kwam er altijd met een groep vrienden, ik met een groep vriendinnen. We hadden niet meteen verkering, maar waren gewoon vrienden. Na een paar maanden ging Frie naar Nieuw-Guinea vanwege zijn dienstplicht. In die tijd kwamen we op zaterdagavond vaak bij Louis van Es in Waalwijk, waar nu Mart Brok zit. Ook de broer van Frie ging daar geregeld heen. Steeds vroeg ik hem wanneer Frie weer zou thuiskomen. Op een avond kwam iemand binnen bij van Es, gebruind door de zon en ik dacht ‘wat komt daar een mooie vent binnen’. Toen ik nog een keer keek, zag ik dat het Frie was!” Frie en Lia liepen meteen op elkaar af en stonden de rest van de avond met elkaar te kletsen. Frie: “Aan het einde van de avond heb ik haar op de fiets veilig thuisgebracht. En zo is het gekomen.”
Straatnaambordje
Elf maanden later stapte het verliefde paar met elkaar in het huwelijksbootje om vervolgens in te trekken bij Lia en haar oma (Lia is grootgebracht door haar oma). Helaas kon Frie niet aarden in ‘het Wollukse’ en het pasgetrouwde stel verkaste na slechts veertien dagen naar het ouderlijk huis van Frie. Kaatsheuvel beviel beter. Na tweeënhalf jaar kregen Frie en Lia een huis toegewezen in de Gerard Doustraat, waar ze uiteindelijk zesendertig jaar zijn blijven wonen. Beiden: “Het gezelligste straatje van heel de Pannehoef. Helaas is het huis er niet meer, maar gelukkig hebben we nog een straatnaambordje ter herinnering.” Frie en Lia kregen twee zonen en een dochter. De familie is inmiddels verder uitgebreid met vijf kleinkinderen en twee achterkleinkinderen.
Nadat Frie afzwaaide uit het leger, is hij meteen gaan werken bij schoenfabriek Lexifran, waar onder andere schaatslaarzen geproduceerd werden. Daarna ging hij naar Neskrid; zijn laatste werkgever was Van Woensel (Frans en Jolanda), voor wie Lia ook gewerkt heeft. Ze vertelt: “Ik reed toen ook in een taxibusje, dan bracht ik kinderen naar speciaal onderwijs en haalde ze ’s middags en zette ze weer thuis af. Ook maakte ik toen schoon bij De Touwladder en had ik nog enkele werkhuizen.”
Frie heeft altijd veel gefietst, wielrennen, maar is een paar keer flink gevallen en daarom stapt hij nu dagelijks op zijn hometrainer. “Fietste ik voorheen een dikke veertig kilometer, nu zijn het er zestig.” Daarnaast wandelt hij iedere dag twee uur lang. “Om 04.45 uur sta ik op en om 06.15 uur ga ik de deur uit om weer thuis te komen om 08.15 uur.” Lia zou ook graag nog zo actief willen zijn, maar haar lichaam werkt helaas niet meer mee. Verplaatsten doet zij zich voornamelijk met de rollator. “Dansen mis ik wel. Frie en ik hebben wat afgedanst, alleen maar rock ’n rollen! Haken, wat ik ook graag doe, gaat gelukkig nog wel goed.” “En spelletjes op de telefoon,” vult Frie lachend aan.
Na zestig jaar zijn Frie en Lia nog steeds gelukkig met elkaar. Frie besluit: “Natuurlijk hebben we wel eens wat – ik zou zeggen, gelukkig, anders wordt het ook maar saai – maar als Lia een dag weg is, mis ik ze!”